ყოველ ღამეს ერთსა და იმავეს ვგრძნობდი — თითქოს ჩემს სახლში ვიღაც იყო.
ყოველ ღამეს ვგრძნობდი, რომ სახლში ვიღაც დადიოდა, ამიტომ კამერა დავაყენე ჩემს ოთახში — დილით ჩანაწერის ნახვისას შოკში ჩავვარდი.
ეს შეგრძნება არ დაწყებულა ერთ დღეში. თავიდან ხმები იყო: სუსტი, ძლივსგასარჩევი. იატაკის ჭრიალი — თითქოს ვიღაც ფრთხილად დგამდა ნაბიჯს. ბოხი ხმაური — თითქოს ავეჯს შეეხნენ. ხანდახან მსუბუქი შრიალი — თითქოს კარადა გაიღო ან რაღაცას ეძებდნენ. ბნელში ვიწექი და გაშეშებული ვიყავი, სუნთქვაც კი მეშინოდა.
მეგონა, რომ ბინაში უცხო ადამიანი დადიოდა. არა ხმაურით, არა უხეშად — პირიქით, ზედმეტად ფრთხილად. თითქოს ამ „ვიღაცას“ ჩემი სახლი კარგად ეცნო და არ უნდოდა, შემემჩნია. ყველაზე ხშირად ხმები ორიდან ოთხ საათამდე მესმოდა — როცა სხეული მძიმდებოდა და გონება ბურუსში ხვდებოდა.
დილით უცნაურობებს ვაწყდებოდი. ნივთები არა იქ იყო, სადაც დავტოვე: ტელეფონი — საწოლზე, obwohl table; ტანსაცმელი — სკამზე; იატაკზე — საგნები, რომლებიც იქ არ უნდა ყოფილიყო. ზოგჯერ ოთახი ნამდვილ არეულობაში იყო — თითქოს ვიღაც კარადებს ჩხრეკდა. თავს ვუმტკიცებდი, რომ ეს დაღლილობის ბრალი იყო.
რამდენჯერმე გავიღვიძე შეგრძნებით, რომ ვიღაც მიყურებდა. მაგრამ თვალებს არ ვახელდი — ვეუბნებოდი თავს, რომ სიზმარია. სანამ შიში ზედმეტად რეალური არ გახდა.
ყოველ ღამეს ვგრძნობდი, რომ სახლში ვიღაც დადიოდა — და დილით სიმართლე გავიგე.
ერთ დილას გაოგნებული და აკანკალებული გავიღვიძე. მივხვდი, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა. კამერა დავაყენე, საწოლისკენ მივმართე და მთელი ღამე ჩავრთობილი დავტოვე.
დილით ჩანაწერი ჩავრთე. და ის, რაც ეკრანზე დავინახე, შემაძრწუნებელი იყო. 😲😱 ყველაფერს ველოდი — ამას კი არა.
თავიდან — არაფერი. მშვიდად მეძინა. მერე… დავინახე, როგორ ვსხდები ნელა, მერე ვდგები.
კამერა ფიქსირებდა ყველა მოძრაობას — მშვიდ, გათვლილ ნაბიჯებს. ოთახში დავდიოდი, კარადას ვაღებდი, ნივთებს ვიღებდი და საწოლზე ან იატაკზე ვყრიდი.
ყოველ ღამეს ვინმეს ვეძებდი სახლში — მაგრამ ეს „ვინმე“ მე თავად ვიყავი.
ტელეფონს ხელში ვიღებდი, ვუყურებდი და სხვაგან ვდებდი. სტულს ვეჯახებოდი — და ის ეცემოდა. მერე საწოლში ვბრუნდებოდი, თითქოს არაფერი მომხდარა.
ეკრანს ვუყურებდი და სუნთქვას ვერ ვიკავებდი. სახლში არავინ იყო. გარდა ჩემი საკუთარი თავისა.
არაფერი მახსოვდა. არც ნაბიჯები, არც მოძრაობა, არც არეულობა. ყველა ღამე, ყველა შიში, ყველა ხმა — ეს მე ვიყავი. ჩემი ლუნატიზმი. ჩემი ღამის, მეორედ დაბადებული „მე“, რომლის შესახებაც არაფერი ვიცოდი.
და самое საშინელი არა ის იყო, რომ ვიღაც დადიოდა ჩემს სახლში.
საშინელი ის იყო, რომ ეს „ვიღაც“ მთელი ეს დრო მე თვითონ ვიყავი — და ახლა ხანგრძლივი მკურნალობა მელოდება.
