😉მეჩქარებოდა და ნელა მოძრავი მანქანა შევაჩერე, მაგრამ შიგნით რაც ვნახე, შოკში ჩამაგდო — მომიწია ბებიების მანქანიდან გამოყვანა და კანონით მოქმედება.

ერთ დღეს, გზის პირას პატრულირებას ვეწეოდი, მანქანებს ვაკვირდებოდი და ვოცნებობდი, რომ ერთი დამრღვევი მაინც დამეჭირა. უცებ ვხედავ — მანქანა მხოლოდ 22 მილით მიდის საათში. რაციას ვიღებ, სირენას ვრთავ — აშკარად რაღაც ხდებოდა.

ვუახლოვდები და দেখি ხუთი მოხუცი ქალი, გაფართოებული თვალებით.

— ოფიცერო, — ამბობს მძღოლი, — ზუსტად ნებადართულ სიჩქარით მივდიოდი.

— ქალბატონო, 22 მილით მიდიოდით, — ვეუბნები.

— რა თქმა უნდა! — იცინის. — ნიშნად „22“ ეწერა!

სიცილი ძლივს შევიკავე:
— ქალბატონო… ეს მარშრუტის ნომერია.

ლოყები აეწვა. წასვლას ვაპირებდი, როცა დავინახე, რომ დანარჩენები უძრავად ისხდნენ.

— ისინი… კარგად არიან? — ვეკითხები წყნარად.

😵😲 მან ახლოს მოიწია და ისეთი რამ მითხრა, რომ მაშინვე გამოვაყვანინე მანქანიდან და განყოფილებაში წავიყვანე.

— არ ინერვიულოთ, ოფიცერო, — მშვიდად თქვა, თითქოს ჩაის სმენაზე ლაპარაკობდა, — მალე გამოფხიზლდებიან. ბარდაკია… ცოტა დავიღალეთ. ათი წუთის წინ 180-ე трасაზე მივდიოდით.

მოიქცა და მითხრა. ჰაერი ძლივს დავიჭირე.

— ას ოთხმოცდეზე? — ვეკითხები, უკვე მიხვედრილი, რომ პასუხი არ მომეწონებოდა.

— კი ბატონო! და ცოტა მოვწიეთ კიდევ — სიმამაცისთვის, — მხიარულად თქვა. — ჩვენს დაქალს დღეს 90 წელი შეუსრულდა. დიდხანს ოცნებობდა „როგორც მრბოლელი“ ემგზავრა. ჩვენც გადავწყვიტეთ მისთვის აგვესრულებინა. და რომელი გზა ჯდება უკეთ… ოთხმოცი, ვიფიქრეთ რომ ნებადართული იქნებოდა…

გავქვანდი. ჩემში ორმა ადამიანმა დაიწყო ბრძოლა: ის, ვინც სიცილი უნდა, და ის, ვინც წესებით უნდა ხელმძღვანელობდეს.
სამწუხაროდ, მეორე გაიმარჯვა.

— ქალბატონო, — ამოვიოხრე, — სილამაზე სილამაზეა, მაგრამ წესს ვერ გადავახტებით.

ყველა ბებია მანქანიდან გამოვაყვანინე და პროტოკოლი შევადგინე. გზის პირას იდგნენ, ოდნავ შეწუხებულები, მაგრამ შესაშურად კმაყოფილები — თითქოს დღეს თავიანთ ექსტრემალურ დღეს აღნიშნავდნენ.

დავრჩი ფიქრში: „მთავარია, ოცნება მაინც აისრულეს… პოლიციის ზედამხედველობით.“