😨 გოგონამ ცეცხლმოდებული მანქანიდან უცნობი მამაკაცი გამოიყვანა და საკუთარ სახლში წაიყვანა — ხოლო მეორე დღეს მისი სახლის წინ შავი ფურგონი გაჩერდა.

იმ დღეს ნატალი სახლში ბრუნდებოდა მორიგეობის შემდეგ. მისი შემცვლელი ავად გახდა, ამიტომ ზედიზედ ორი დღე საავადმყოფოში დარჩენა მოუხდა.

თოვლი კედელივით ცვიოდა, როცა ნატალიმ, ძლივს იჭერდა საჭეს, წინ ცეცხლი და კვამლი დაინახა. თავიდან იფიქრა, რომ გადაღლილობის გამო ეჩვენებოდა. მაგრამ როცა მიუახლოვდა, მიხვდა — მანქანა იწვოდა, თან ძლიერად.

იგი მანქანიდან გადმოხტა. შიგნით, კვამლსა და ალში, უგონოდ იჯდა მამაკაცი. ირგვლივ ცოცხალი სული არ ჩანდა. კარი არ იღებოდა და ნატალიმ მთელი ძალით დაარტყა იდაყვით მინას.

მინა გაიბზარა, ჩაიფშვნა, და ის, ხელები დაიწვა, შიგნით შეძვრა. უსაფრთხოების ღვედი თითქოს სამუდამოდ იყო გაჭედილი. ახევდა, ექაჩებოდა, სანამ ბოლოს შეძლო მამაკაცის გათავისუფლება. როგორც კი რამდენიმე მეტრით გაიყვანა, საწვავის ავზი აფეთქდა და ღამე ცეცხლის ღრუბლით გააპო.

ის უკვე აპირებდა სასწრაფოს გამოძახებას, როცა მამაკაცმა თვალები გაახილა და ხრინწიანი ხმით თქვა:

— გ-გთხოვთ… საავადმყოფოში არ შეიძლება.

მისი ჭრილობები სერიოზული იყო, დამწვრობები — საშიში, მაგრამ მის ხმაში ისმოდა უიმედო, თითქმის სასიკვდილო „არ შეიძლება“. ნატალიმ არ გარისკა. იგი თავის მანქანაში ჩასვა და სახლში წაიყვანა — ქალაქის განაპირას მდებარე პატარა ხის სახლში.

ღამე ძალიან გრძელი გამოვიდა. ის ჭრილობებს უმუშავებდა, უხვევდა, მისი მძიმე სუნთქვა ესმოდა. უცხო კაცი ძლიერი იყო, მაგარი — მაგრამ გამოფიტული. არ უთქვამს, ვინ იყო, მხოლოდ წყალი ითხოვა და ისევ ჩაეძინა.

განთიადზე ნატალი ფანჯარასთან მივიდა — და გაქვავდა.

მისი სახლის წინ გაჩერდა შავი ფურგონი ჩაბნელებული მინებით. ნელა, უხმოდ. ნატალიმ ფანჯრის რაფას მოუჭირა ხელი, გული ქუსლებში ჩაუვარდა.

— ტყუილად მოვიყვანე ეს ადამიანი სახლში… — მხოლოდ ამის ფიქრი მოასწრო, და შემდეგ… 😨😲

— ეს… ჩვენ გამოა, — გაისმა ხმა მის უკან.

მამაკაცი კედელზე დაყრდნობილი იდგა. ის ფერმკრთალი იყო, მაგრამ მზერა მკაფიო, შეკრებილი — ადამიანის მზერა, რომელიც საფრთხეს არის შეჩვეული.

— ვინ ხარ? — ჩურჩულით ჰკითხა ნატალიმ.

მან მძიმედ ამოისუნთქა.

— პოლიციელი. გუშინ ფარულ ოპერაციაში ვიყავი. დამნაშავეებმა გამომავლინეს… და ასაფეთქებელი დამიდგეს. არ მინდოდა შენ ჩაგერთო. მაპატიე.

— მაშინ რატომ არ მითხარი მაშინვე?!

— იმიტომ, რომ… 112-ზე რომ დაენახათ ზარი, ჩემები არ მოვიდოდნენ — ისინი მოვიდოდნენ. ღამით უსაფრთხო არხით დავუკავშირდი განყოფილებას. მისამართი მივეცი. დამპირდნენ, დილით იქნებოდნენ აქ. თუ ისინი არიან — გადავრჩით.

მაგრამ ნატალიმ ისევ გაიხედა ფანჯრიდან — და სისხლი გაეყინა. ფურგონიდან არავინ გადმოდიოდა. მინები — ჩაბნელებული. კარები — არ იღებოდა. მანქანა ძალიან ჩუმად იდგა, ძალიან უძრავად.

— ეს… ნამდვილად შენები არიან? — იკითხა ძლივსგასაგონად.

პოლიციელი კიდევ უფრო გაფითრდა.

— არ ვიცი.

და თითქოს მისი სიტყვები გაიგონა, ფურგონი ნელა დაიძრა. მძღოლის მხარეს მინა რამდენიმე სანტიმეტრით ჩამოიწია.

შიგნით სპეცრაზმელები ისხდნენ.

— დიახ… გადავრჩით! — შვებით თქვა პოლიციელმა.