როდესაც გავიგე, რომ ბიჭი გვეყოლებოდა, პირველი აზრი იყო, რომ ეს უზარმაზარი სიხარულია. მაგრამ თითქმის მაშინვე გამახსენდა ჩვენი გოგონა, რომელსაც ძლივს ერთი წელიწადი და ექვსი თვე ჰქონდა შესრულებული.
ძალიან კარგად ვიცოდი: უფროსი ბავშვები ხშირად ეჭვიანობენ უმცროსებზე და ზოგჯერ ეს კვალს ტოვებს მათ პატარა, დაუცველ ფსიქიკაზე. მეშინოდა. მეშინოდა, რომ თავი ზედმეტად, მივიწყებულად, „შეცვლილად“ ეგრძნო.
ამიტომ ყოველდღე ვესაუბრებოდი — თმას ვუსწორებდი და ვუყვებოდი, რომ დედიკოს მუცელში პატარა ძამიკო იზრდება, რომელსაც უნდა უყვარდეს და იცავდეს. ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა, რომ ესმოდა. ან ისე იქცეოდა, თითქოს ესმოდა.
ვინ იცის, რა ხდება ერთი წლისა და ნახევრის ბავშვის თავში. მაგრამ მშობიარობის შემდეგ ისეთი რამ მოხდა, რომ ამ წუთს ვერასოდეს დავივიწყებ.
პალატაში ვიწექი, ჩვილი ხელში მეჭირა, როცა ქმარი უფროსი გოგოთი ერთად შემოვიდა, რომ ძმისთვის გაეცნო. ჩემი პატარაო საწოლთან გაჩერდა და დიდხანს, ძალიან დიდხანს უყურებდა ცისფერ პლედში გახვეულ გუდას.
ალბათ რაღაცას ფიქრობდა, სიტყვებს ირჩევდა ან უბრალოდ ცდილობდა გაეგო, რატომ დაიკავა ამ პატარა, ნაოჭებიანმა არსებამ დედიკოს ხელები.
ერთხელ მე შემომხედავდა, მერე ისევ ძმას, ჭიმავდა ცხვირს, ბერავდა ლოყებს, კრავდა წარბებს… და უცებ ისეთი რამ თქვა, რომ მე და ჩემი ქმარი სრულ შოკში ჩავვარდით. 😲🫣
დედებო, თქვენთან როგორ იყო ეს თქვენს შვილებთან?
— დედა… რატომ გააკეთე ეს? მეგონა, დიდ ძამიკოს შემიგნებდი. ის კი პატარაა! ჩემი თოჯინებიც კი უფრო დიდია, ვიდრე ის. დააბრუნე ეგ. მე დიდს მინდა. როგორც მამაა.
ქმარი ჯერ გაფითრდა, მერე გაწითლდა, მერე გვერდზე გაიხედა და ხველა დაიწყო, რომ თავი სიცილში არ გასცემოდა. მე ტუჩებს ვიკბენდდი, რომ არ გადავმხარებულიყავი სიცილში. მედიკომ სულ კუთხეში მიირბენა და სახე კედელს მიადო — თორემ ალბათ იატაკზე წავარდებოდა სიცილისგან.
მაგრამ რამდენიმე წუთის შემდეგ, ჩვენი გოგონა, თითქოს ისევ ძალიან სერიოზული, ზრდასრული ქალი ყოფილიყოს, ჩუმად მოახლოვდა. ფრთხილად შეეხო პლედს ერთი პატარა თითით, შეხედა ძმას და თითქმის ჩურჩულით თქვა:
— კარგი… შეიძლება ჩვენთან იცხოვროს… ოდნავ. მერე შენ დიდს მომიტან. კარგს. აი ამას კი მე გავაფუჭებ.
და უკვე ერთ საათში არავის აკარებდა მასთან — არც კი მამას. რადგან, როგორც თვითონ თქვა:
— ეს ჩემი პატარაა. მე თვითონ გავზრდი. რომ დიდი გახდეს.
