ქორწილამდე სულ ერთი კვირა რჩებოდა.
იმ საღამოს მათ სიძე აგარაკზე დაპატიჟეს. სიმამრი ხორცს წვავდა, სიდედრი სალათებს ჭრიდა, ხოლო საცოლე თავის მომავალ მეუღლეს გვერდიდან უვლიდა. ყველაფერი იდეალურად გამოიყურებოდა — როგორც ბედნიერი ოჯახის ფილმში.
ღამისკენ, ოდნავ ნასვამმა სიმამრმა ცოლს თავი მიუახლოვა და ჩურჩულით უთხრა:
— იცი… მაინც მინდა, ჩვენს სიძის მანქანაში კამერა დავაყენო. ასე… რომ დავრწმუნდე, ჩვენი ქალიშვილი ღირსეულ კაცზე თხოვდება.
სიდედრი თითქმის აღშფოთებისგან დაიხრჩო.
— გაგიჟდი? — ჩურჩულით უთხრა მან. — თითქმის ორი წელია ვიცნობთ. კარგი, ჭკვიანი ბიჭია. ეს ძალიან ბინძური საქციელია.
— არაფერია, — ხელი махა სიმამრმა. — სჯობს თავი დავიზღვიოთ. თუ ყველაფერი სუფთა იქნება — ქორწილის მერე ერთად ვიცინებთ ჩემს პარანოიაზე.
ნახევარი საათის შემდეგ ის სიძეს მიუახლოვდა, ვითომ მანქანის სალონის ნახვა უნდოდა და „იდეების გადმოღება თავისი მომავალი მანქანისთვის“.
სიმამრმა სწრაფად დაამონტაჟა პაწაწინა კამერა დაფის ტექნოლოგიურ ნაპრალებში. კამერა ისეთი პატარა იყო, რომ მისი შემჩნევა თითქმის შეუძლებელი გახლდათ.
მეორე დილით სიმამრი გაიღვიძა და თავისი „ჯაშუშური“ საქციელი სრულიად დაავიწყდა. კამერა მხოლოდ მაშინ გაახსენდა, როცა ცოლმა, გვერდით რომ ჩაიარა, მიაძახა:
— აბა, შეამოწმე სიძე? ყველაფერი კარგად არის?
სიმამრმა თვალი დაახამხამა, თითქოს ძილიდან გამოერკვა.
— მართლა! სულ დამავიწყდა… ლეპტოპი მოიტანე. ახლა ვნახოთ.
როცა პირველი ჩანაწერი გახსნეს, სიმამრი და სიდედრი გაქვავდნენ. ის, რასაც სიძე ამბობდა და აკეთებდა… ყველა ეჭვზე უარესი აღმოჩნდა. 😢😱
სიძე აგარაკიდან გამოვიდა, მანქანაში ჩაჯდა და ძრავა დაქოქა. ყველაფერი ჩვეულებრივად გამოიყურებოდა… სანამ ოც წუთში თავის ქუჩაში არ შეუხვია და ძველი სამრეწველო ზონისკენ არ წავიდა, რომელსაც ადგილობრივები გვერდს უვლიდნენ.
მანქანა გაჩერდა ორ დანგრეულ საწყობს შორის. ერთ წუთში კადრში მეორე მანქანაც გამოჩნდა. იქიდან ორი მამაკაცი გადმოვიდა — აშკარად არა მეგობრები მშვიდი შეხვედრისთვის.
ისინი სიძის მანქანაში ჩაჯდნენ. კამერა ხმას იდეალურად იწერდა.
— აბა? — ჩაიცინა ერთმა. — ფული მოიტანე?
სიძემ ნერვიულად გადაყლაპა ნერწყვი.
— თითქმის ყველაფერი… დანარჩენს ქორწილის შემდეგ დავფარავ.
— დრო? — უკანა სავარძელზე მჯდომი კაცმა წინ გადაიხარა. — უკვე რვა თვეა გვმართებ.
სიძემ ხმა მკვეთრად აუწია:
— გითხარით უკვე! ქორწილის შემდეგ ყველაფერი შეიცვლება. მის მშობლებს კარგი შემოსავალი აქვთ, ბიზნესი, სახლი, აგარაკი. მთავარია ქორწილი შედგეს — ფულიც იქნება.
მან საუბარი გააგრძელა ისე, რომ არ იცოდა, ვიღაც უსმენდა:
— თითქმის ყველას ვთხოვე, ქორწილზე თანხა შემოეწირათ. კარგი თანხა გამოვა: მეგობრებისგან, სამსახურის ბიჭებისგან, მშობლებისგან. თუ ჩემებიც დაამატებენ — საერთოდ იდეალური იქნება.
მან ნერვიულად გაიცინა:
— ქორწილზე შემოსულ ყველა ფულს თქვენ მოგცემთ.
ერთ-ერთმა კაცმა ცბიერად გაიღიმა:
— და საცოლე? რას იტყვის, როცა ფულს შეაგროვებ და ჩვენ მოგვცემ?
სიძემ ჩაიფრუტუნა:
— მან არაფერი უნდა იცოდეს. ვეტყვი, რომ ყველაფერი რესტორანში, მუსიკაში და ფოტოგრაფში წავიდა. გულუბრყვილოა, არაფერს გადაამოწმებს.
ჩანაწერი დასრულდა.
ოთახში მძიმე, წებოვანი სიჩუმე ჩამოწვა.
სიდედრმა ძლივს ამოილუღლუღა:
— ის… ჩვენს ქალიშვილზე ფულის გამო ქორწინდება? ბანდიტებთან ვალების დასაფარად?
— არა, — ჩუმად თქვა სიმამრმა. — ამით ყველაფერი მთავრდება. მე არ დავუშვებ, რომ ჩვენი ქალიშვილი მასზე გათხოვდეს.
