😨შუადღეს ზარი მივიღე: ჩემი პატარა სკოლიდან გარეთ, წვიმაში იდგა, ხოლო ჩემი მშობლები წავიდნენ და იქ დატოვეს.

წვიმა ისე მოდიოდა, თითქოს ცა სამყაროს ჩამობანას ცდილობდა. ქუჩებში გავრბოდი, გზას ძლივს ვამჩნევდი. სკოლის ეზოში ის იდგა — პატარა, სველი, მძიმე ზურგჩანთით, თმა სახეზე ჰქონდა მიკრული, ტუჩები უკანკალებდა.

„მითხრეს, სახლში როგორც უპოვარს ისე წადი,“ — მიჩურჩულა და ჩემს პალტოს მოეჭიდა. „ბაბუამ თქვა, ადგილი არ გვაქვს. დეიდამ — რომ მის ბავშვებს მეტი კომფორტი სჭირდებათ.“

სახლში წავიყვანე: თბილი აბაზანა, კაკაო, მშრალი პიჟამო — და ნელ-ნელა ცრემლები სიცილმა შეცვალა. მაგრამ როცა სიჩუმე ჩამოვარდა, ლეპტოპთან დავჯექი.

რიცხვები არ ტყუიან: იპოთეკა, მანქანა, დაზღვევა, სკოლა, დასვენებები, ვალები — ყველაფერს მე ვიხდიდი. თითქმის ნახევარი მილიონი. და ამ ყველაფრის შემდეგ… ასეთი მოპყრობა ჩემი შვილის მიმართ.

😲😵ყოველი გადახდა ახლა თითქოს უხმო ჭრილობა იყო. იმ ღამეს მივხვდი: მწარედ ინანებენ.

ღამე სახლს დაემართა, მხოლოდ წვიმის წკაპუნი ისმოდა.

ბანკის აპლიკაცია გავხსენი — წლების „დახმარება“ მშრალ რიცხვებად იქცა: იპოთეკა, მანქანები, სკოლა, დაზღვევები… თითოეული გადახდა — თითქოს ჩუმი ტკივილის ხმა.

მტკიცედ გადავაქვი გადარიცხვები — არც ერთი ავტომატური გადახდა, არც ერთი დახმარება, არც ერთი გამართლება.

სუფთა, მკვეთრი ძალა დაბრუნდა ჩემს გონებაში.

და ერთი სურათი არ მომშორდებოდა: ჩემი პატარა წვიმაში, სველი, მიტოვებული — და ისინი კი მიდიოდნენ.

აღარასოდეს მივცემ უფლებას, რომ ჩემს შვილის ცხოვრებას შეეხონ ჩემი ძალისხმევით.