đŸ˜¨áƒ¨áƒŖáƒáƒ“áƒĻეს ზარი მივიáƒĻე: ჩემი პაáƒĸარა სკოლიდან გარეთ, áƒŦვიმაში იდგა, ხოლო ჩემი მშობლები áƒŦავიდნენ და იáƒĨ დაáƒĸოვეს.

პოზიáƒĸივანი

áƒŦვიმა ისე მოდიოდა, თითáƒĨოს áƒĒა სამყაროს ჩამობანას áƒĒდილობდა. áƒĨáƒŖáƒŠáƒ”áƒ‘áƒ¨áƒ˜ გავრბოდი, გზას áƒĢლივს ვამჩნევდი. სკოლის ეზოში იქ იდგა — პაáƒĸარა, სველი, მáƒĢიმე áƒ–áƒŖáƒ áƒ’áƒŠáƒáƒœáƒ—áƒ˜áƒ—, თმა სახეზე ჰáƒĨონდა áƒ›áƒ˜áƒ™áƒ áƒŖáƒšáƒ˜, áƒĸáƒŖáƒŠáƒ”áƒ‘áƒ˜ áƒŖáƒ™áƒáƒœáƒ™áƒáƒšáƒ”áƒ‘áƒ“áƒ.

„მითხრეს, სახლში როგორáƒĒ áƒŖáƒžáƒáƒ•áƒáƒ áƒĄ ისე áƒŦადი,“ — áƒ›áƒ˜áƒŠáƒŖáƒ áƒŠáƒŖáƒšáƒ და ჩემს პალáƒĸოს მოეჭიდა. â€žáƒ‘áƒáƒ‘áƒŖáƒáƒ› თáƒĨვა, ადგილი არ გვაáƒĨვს. დეიდამ — რომ მის ბავშვებს მეáƒĸი კომფორáƒĸი სჭირდებათ.“

სახლში áƒŦავიყვანე: თბილი აბაზანა, კაკაო, მშრალი პიჟამო — და ნელ-ნელა áƒĒრემლები ქიáƒĒილმა შეáƒĒვალა. მაგრამ როáƒĒა áƒĄáƒ˜áƒŠáƒŖáƒ›áƒ” ჩამოვარდა, ლეპáƒĸოპთან დავჯეáƒĨი.

რიáƒĒხვები არ áƒĸáƒ§áƒŖáƒ˜áƒáƒœ: იპოთეკა, მანáƒĨანა, დაზáƒĻვევა, სკოლა, დასვენებები, ვალები — ყველაფერს მე ვიხდიდი. თითáƒĨმის ნახევარი მილიონი. და ამ ყველაფრის შემდეგâ€Ļ ასეთი მოპყრობა ჩემი შვილის მიმართ.

😲đŸ˜ĩყოველი გადახდა ახლა თითáƒĨოს áƒŖáƒŽáƒ›áƒ ჭრილობა იყო. იმ áƒĻამეს მივხვდი: მáƒŦარედ ინანებენ.

áƒĻამე სახლს დაემართა, მხოლოდ áƒŦვიმის áƒŦáƒ™áƒáƒžáƒŖáƒœáƒ˜ ისმოდა.

ბანკის აპლიკაáƒĒია გავხსენი — áƒŦლების „დახმარება“ მშრალ რიáƒĒხვებად იáƒĨáƒĒა: იპოთეკა, მანáƒĨანები, სკოლა, დაზáƒĻვევებიâ€Ļ áƒ—áƒ˜áƒ—áƒáƒ”áƒŖáƒšáƒ˜ გადახდა — თითáƒĨოს áƒŠáƒŖáƒ›áƒ˜ áƒĸკივილის ხმა.

მáƒĸკიáƒĒედ გადავაáƒĨვი გადარიáƒĒხვები — არáƒĒ ერთი ავáƒĸომაáƒĸáƒŖáƒ áƒ˜ გადახდა, არáƒĒ ერთი დახმარება, არáƒĒ ერთი გამართლება.

áƒĄáƒŖáƒ¤áƒ—áƒ, მკვეთრი áƒĢალა áƒ“áƒáƒ‘áƒ áƒŖáƒœáƒ“áƒ ჩემს გონებაში.

და ერთი áƒĄáƒŖáƒ áƒáƒ—áƒ˜ არ მომშორდებოდა: ჩემი პაáƒĸარა áƒŦვიმაში, სველი, მიáƒĸáƒáƒ•áƒ”áƒ‘áƒŖáƒšáƒ˜ — და ისინი კი მიდიოდნენ.


აáƒĻარასოდეს მივáƒĒემ áƒŖáƒ¤áƒšáƒ”áƒ‘áƒáƒĄ, რომ ჩემს შვილის áƒĒხოვრებას შეეხონ ჩემი áƒĢალისხმევით.

Rate article
Add a comment