საღამოს, როგორც კი ეზოში შევედი, უცნაური სცენა დამხვდა:
ჩემი ოთხი წლის გოგოა კართან იდგა, თითქოს მელოდებოდა. ზურგზე ედო თავისი ვარდისფერი ჩანთა, გვერდით კი ის პატარა ჩემოდანი იდგა, ზღვაზე წასვლისთვის რომ მოვუტანეთ.
თვალები გაწითლებოდა და ენათებოდა — აშკარად ტიროდა.
„ჩემო პატარა, რა მოხდა?“ — ჩავიმუხლე მის წინ.
„რატომ დგახარ აქ? და რას ემსახურება ჩემოდანი?“
მან ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს რაღაც ძალიან სერიოზულის თქმა უნდოდა.
„მამა…“ — თქვა აკანკალებული ხმით. „მე ამ სახლიდან მივდივარ.“
გული წამით შემიჩერდა.
„რა? სად მიდიხარ? რატომ? რამე მოხდა?“
შეუკრა შუბლი, ტუჩებიც დასჭირდა.
„აღარ შემიძლია აქ ცხოვრება!“ — ისეთი დრამატული ხმით თქვა, ლამის გამეცინა.
მაშინვე ცუდი აზრები მომივიდა:
ვინმემ აწყენინა? ბაღში რამე მოხდა?
„მითხარი, რა ხდება… გთხოვ“, — ვუთხარი სერიოზულად.
და სწორედ მაშინ თქვა ფრაზა, რომელმაც იმწამსვე შოკში ჩამაგდო 😱😨
მაგრამ წამში უკვე სიცილს ვიკავებდი.
„აღარ მინდა შენს… ცოლთან ცხოვრება.“
თვალები დავახამხამე.
„გულისხმობ… დედას?“
„ჰო!“ — გაბრაზებულმა თქვა. „აღარ მიყვარს!“
„კარგი… და რა ქნა დედამ?“
ხელები ზემოთ ასწია.
„ის მონსტრია! ნამდვილ მონსტრს ჰგავს! არ მაყურებინებს ტელევიზორს, არ მაჭმევს შოკოლადს და მაიძულებს, ოთახი დავალაგო!“
უკან მივტრიალდი, რომ ხმამაღლა არ გამცინებოდა.
„გასაგებია…“ ვუთხარი. „და სად აპირებ ცხოვრებას?“
„შენი ცოლისგან შორს!“ — ამაყად თქვა.
„და კონკრეტულად?“
„ბებიასთან!“ — ისეთი გამარჯვებულის ტონით თქვა. „მომცემს შოკოლადს და დამაცდის მულტფილმებს!“
ვეღარ მოვითმინე და იდეალურად ავხარხარდი.
ისე იდგა, თითქოს ოთხის კი არა, ორმოცის ყოფილიყო.
მოვეხვიე და თავზე ვაკოცე.
„ჩემო პატარა პრინცესა… წავიდეთ სახლში. აუცილებლად ველაპარაკები იმ ‘მონსტრს’.“
მან თავი მომაბრუნა:
„მართლა, მამა?“
„აუცილებლად“, — გავუღიმე. — „მაგრამ ჯერ ჩემოდანი გავხსნათ,好吗?“
მან თავი დაუქნია და ჩემოდანი 작은 გამარჯვებულივით შიგნით შეიტანა.
