😵 ჩემმა ხანდაზმულმა მეზობელმა თაგვები (კრიზები) რძით აჭამა. ასე გავგიჟდი, მეგონა, რომ მთელი ეზო მათ სოროდ გადააქცია. მაგრამ მისი პასუხი უფრო მეტად შემაძრწუნებელი აღმოჩნდა, ვიდრე თვითონ ეს მღრღნელები.

სამსახურიდან საშინლად დაღლილი ვბრუნდებოდი, ერთი სურვილი მქონდა — როგორმე სახლში მივსულიყავი. მაგრამ ეზოში რომ შევაბიჯე, სუნთქვა შემეკრა.

ჩვენი საერთო ეზო פשוט კრიზებით იყო სავსე. ყველგან დარბოდნენ, ბალახში შრიალებდნენ, ნაგვის ურნებზე აძვრებოდნენ — ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ეზო მათ ეკუთვნოდათ და არა ჩვენ.

პანიკაში მეზობლის კართან მივვარდი და ძლიერად დავუკაკუნე.
— გამოდით! ნახეთ, რა ხდება ეზოში!

კარი გაიღო და ხანდაზმული მეზობელი გამოჩნდა — საოცრად მშვიდი, თითქოს იქ ბეღურები დარბოდნენ და არა თაგვების ჯარი.
— ნუ ღელავ, — მშვიდად მითხრა. — ისინი რძეზე მოდიან.

გავშეშდი. მერე ყურადღებით დავხედე ეზოს: ყველგან პატარა თეფშები იდგა, რძით სავსე. თითოეულ ირგვლივ კრიზების გუნდი იკრიბა, ხმაურით სვამდნენ, ერთმანეთს ეჯახებოდნენ.

— გაგიჟდით? ხვდებით, რას აკეთებთ? — ვეღარ შევიკავე თავი. — თქვენ გამო მთელი ეზო კრიზების კოლონიად იქცა!

მგონია, რომ გამართლებას, გაბრაზებას ან სულელურ ბოდვას ველოდი. მაგრამ მისი პასუხი იმდენად მშვიდი და მოულოდნელი იყო, რომ ხმა ჩამიწყდა.

მეზობელმა ამოიოხრა, თითქოს მე ვიყავი მოუთმენელი მოსწავლე და ის — მკაცრი, მაგრამ თავმდაბალი მასწავლებელი.

— გგონია, უბრალოდ ვუსხამ რძეს და ვუყურებ? — მშვიდად მითხრა და კარი ოდნავ მოიხურა, რომ ეზოს სუნი სახლში არ შემოსულიყო. — არც ის მინდა, რომ ეზო კრიზების ბუდე იყოს. პირიქით — მათგან თავის დაღწევას ვეცემი.

შუბლშეკრულმა ვუყურებდი, არაფერი მესმოდა. მან ერთ თეფშზე მიანიშნა.

— რძეში დამატებებია. არა ისეთი შხამი, რომლებიც ყველგან კრძალულია, მაგრამ მათთვის ძალიან ცუდია. ცოტა შრატის ფხვნილს ვამატებ და მარცვლეულის სუნიან ნარევს — ამ სურნელს ხომ საგიჟეთივით ეტანებიან. მათთვის ეს დელიკატესია.

ის ძალიან ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ ლაპარაკობდა — როგორც ადამიანი, რომელსაც ყოველი ნაბიჯი წინასწარ აქვს გათვლილი.

— ერთი ნიუანსია, — გააგრძელა. — კრიზები დიდ რაოდენობად ლაქტოზას ვერ იტანენ. მათი ორგანიზმი ვერ ამუშავებს. თუ მეტისმეტად ბევრ რძეს სვამენ, საჭმლის მომნელებელი სისტემა ეფანტებათ… და ხშირად ვერ გადარჩებიან.

კარში გავშრი.
— ამას თვეების განმავლობაში ვიკვლევდი, — დაამატა. — ძლიერ შხამებს ვერ გამოვიყენებდი — შინაურმა ცხოველებმაც შეიძლება ზიანი ნახონ. ასე კი… ისინი თვითონ მოდიან, თვითონ სვამენ და პრობლემა ჩუმად ქრება, არავის სხვა არ ვნებს.

მისი ხმა იმდენად მშვიდი და გათვლილი იყო, რომ უსიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა.

რაც სიგიჟედ მივიღე, სინამდვილეში გამოთვლილი გეგმა აღმოჩნდა — და პირველად ვიგრძენი, რომ ჩემი „უბრალო ბაბუška-მეზობელი“ სულაც არ იყო ისეთი უბრალო.