იმ საღამოს აბაზანაში შევედი, რომ შხაპი მიმეღო. წყალი გოგმანდა, ორთქლი ავსებდა სივრცეს, და უკვე მოვდუნდი, როცა უცებ გამახსენდა, რომ პირსახოცი დამრჩა.
— რა უჭკუო ვარ… — ჩავიბურტყუნე და წყლის გამორთვის გარეშე, მხოლოდ ხალათით გამოვედი.
სახლში სრული სიჩუმე იყო, მაგრამ 16-წლიანი შვილის ოთახიდან უცნაური ხმები მოდიოდა.
처음ში ყურადღება არ მივაქციე — მეგონა, ისევ ხმამაღალ ფილმს უყურებდა. მაგრამ რაც უფრო ვუსმენდი, მით უფრო მიფრთხილდებოდა გული. ეს ფილმის ხმები არ იყო. ეს იყო ჩახშობილი ქვითინი, მძიმე დარტყმები, თითქოს რაღაც ჩამოვარდა, და ჩუმი:
— გთხოვ… არა…
გავშრი. გული გამალებით უცემდა.
16 წლის ვაჟის ოთახიდან უცნაური ხმები მომესმა და მეგონა, რომ იქ რაიმე სირცხვილოს აკეთებდა: მაგრამ როცა კარი გავაღე, შიშით გავიყინე.
„რა ხდება შიგნით?“ გავიფიქრე. კართან მივედი, ყური მივადე — და შიგნიდან თითქოს სიცივე წამოვიდა.
— შვილო? ყველაფერი კარგადაა? — ჩუმად ვიკითხე, მაგრამ პასუხი არ იყო.
ამის ნაცვლად გაისმა შელეწვის ხმა, მერე — სკამის სწრაფი გადაწევა. ვიფიქრე, რომ ჩემი თინეიჯერი ვაჟი რაღაც სირცხვილოს აკეთებდა.
ვერ მოვითმინე და კარი შევაღე. რაც დავინახე, შიშისგან გამაცივა 😲😱
ოთახი ნახევრად ბნელში იყო. მარტო სამუშაო მაგიდის ნათურა ანათებდა კუთხეს, სადაც ჩემი ვაჟი იჯდა — გაფითრებული, ხელებამოძრავებული.
მის წინ — მისი კლასელი. ბიჭი გვერდზე იწვა, თვალები დახუჭული, სახე — ნაცრისფერი. იატაკზე ეყარა გადაბრუნებული ჭიქა და აბების ყუთი.
— মা… არ ვიცოდი, რა გამეკეთებინა… — ძლივს ამოილაპარაკა ვაჟმა. — მოვიდა, მითხრა, რომ ცუდად იყო… და მერე უბრალოდ დაეცა. მინდოდა დარეკვა, მაგრამ ტელეფონი ხელიდან გამივარდა…
ბიჭს პულსი შევუმოწმე — სუსტი, მაგრამ იყო.
სასწრაფოში ზარისას ხელები მიკანკალებდა, აზრები მერეოდა. როცა სამედიცინოებმა ბიჭი წაიყვანეს, მაშინღა მივხვდი, რომ ჩემი შვილი მთელი ეს დრო ჩემს ძველ პლედს უჭერდა ხელში — იმას, ავად რომ იყო, მაშინ ვახვევდი.
მოვეხვიე.
— ყველაფერი კარგია, სწორად მოიქეცი, — ვუთხარი, როცა ვიგრძენი, როგორ უთრთოდა მხრები.
და როცა მარტო დავრჩით, ჩუმად მითხრა:
— мама… ძალიან მეშინოდა, ვერ გადავარჩენდი მას.
