იმ დღეს ზღვა მშვიდი იყო. მზე წყალს ციმციმებდა, გემი კი მშვიდად ობდა ზედაპირზე. ეკიპაჟი ჩვეულებრივ დღეს ელოდა, მაგრამ მოულოდნელად წინ რაღაც უცნაური გამოჩნდა.
სიღრმიდან უზარმაზარი მწვანე ბურთი ამოსულიყო. აშკარად მეტალის იყო, მაგრამ გლუვი და ძალიან იდეალური ფორმის.
ში მეზღვაურებმა იფიქრეს, რომ ეს ან მეცნიერების მოწყობილობის ნაწილი იყო. მაგრამ რაც უფრო უახლოვდებოდნენ, მით უფრო ძლიერდებოდა შფოთვა.
— ეს… ნაღმია? — ჩურჩულით იკითხა ერთმა.
კაპიტანმა მოიმარჯვა ბინოკლი, ხანგრძლივად აკვირდებოდა და მხოლოდ წარბები შეკრა. ზედაპირზე უცნაური ამობურცულობები ჩანდა, თითქოს წერტილოვანი ნიშნულები. არც ერთი მოწყობილობა სიგნალს არ იღებდა — და ეს კიდევ უფრო ამძაფრებდა შიშს.
Deck-ზე სიჩუმე ჩამოვარდა. ყველა იმედოვნებდა, რომ ეს ნაგავი იყო და არა — რაიმე საიდუმლო.
ახლოს მისვლისას ბურთზე სამაგრები და რელიეფური წერტილები შენიშნეს. ერთმა მეზღვაურმა გაბედა ბაგორით შეეხო. გაისმა ბოხი მეტალის ხმა — აშკარა იყო, შიგნით რაღაც იყო.
მეზღვაურები შოკში ჩავარდნენ 😲😨
შემდეგ გაირკვა: ეს იყო ექსპერიმენტული ოკეანოგრაფიული მოწყობილობის ფრაგმენტი. მსგავს ბურთებს უწვავენ ღრმა დინებების შესწავლისთვის.
ხშირად ისინი ანკერებზეა დამაგრებული და სენსორებით აღჭურვილი. მაგრამ შტორმმა ან ტექნიკურმა შეცდომამ შეიძლება მოწყობილობა მოატეხინოს და ახლა ეს „ოკეანის თვალი“ თავისუფლად დინავდა.
ერთი უცნაურობა მაინც რჩებოდა: корпусს არ ჰქონდა არც ნომერი, არც ნიშნულები. მხოლოდ მწვანე მეტალი — თითქოს განგებ გაუკეთეს ანონიმური.
კაპიტანმა გადააწერინა კოორდინატები და გაგზავნა რაპორტი. მაგრამ მეზღვაურებმა აღიარეს, რომ ყველას ერთი და იგივე ფიქრი ჩაეგდო გულში:
იქნებ ეს საერთოდ არ იყო სამეცნიერო მოწყობილობა — არამედ რაღაც უფრო სერიოზული?
ზღვამ — როგორც ყოველთვის — შეინარჩუნა თავისი საიდუმლო.
