ჩვენ სახლში მარტო ვიყავით — მხოლოდ მე და მამამთილი. ჩემი ქმარი სამსახურში წავიდა, მე კი ჩვეულებრივი სახლის საქმეებით ვიყავი დაკავებული. უცებ მხარზე მძიმე ხელი ვიგრძენი.
— სად არის შენი ქმარი? — ჩამესმა ბოხი ხმა ჩემს უკან.
გადმოვბრუნდი. ჩემი მამამთილი იდგა. სახე ფერმკრთალი ჰქონდა, ხელები ირწეოდნენ.
— სამსახურშია, — დაბნეულმა ვუპასუხე. — რა მოხდა?
— სწრაფად წადი აბაზანაში. იქ რაღაც ვიპოვე… მგონია, შენი ქმრისაა.
გული სწრაფად ამივარდა.
— ის… მემგონი ღალატობს? — ჩავჩურჩულე.
— არა. მაგრამ უკეთესი იქნება, თუ თვითონ ნახავ.
შევედი აბაზანაში — და ავყინდი. ნიჟარის გვერდით კედელი იყო გატეხილი. იატაკზე ფენები კაფელისა და ცემენტის იყვნენ მიმოფანტულნი, და ყველას შუაში — გამჭვირვალე ქსოვილის (ცელოფანის) პარკი იდო.
მამამთილმა წყნარად მასთან მიმანიშნა. ჩავიმუხლე, ფრთხილად ავიღე პარკი და გავხსენი.
და შიგნით იყო… 😱😱
მოვდექი აბაზანაში და ძრწოლით შევაღე მუყაოს პარკი. შიგნით მძიმე ლითონი იდო. არა სამკაული და არა ფული. ცეცხლსასროლი იარაღი.
— ღმერთო… — ამომვარდა ბაგეებიდან. — ეს… შენს ვაჟს ეკუთვნის?
მამამთილმა თავი დაუქნია, თვალებში ღელვა სეფერებდა.
— დიახ. და ეს ყველაფერი ყველაზე საშიში არ არის.
გავშტერებულმა შევხედე.
— ახსენით! რა საჭიროა იარაღი? რა მიზნებს ემსახურება ეს ყველაფერი?
მან ღრმად ამოისუნთქა და აბაზანის კიდეზე ჩამოჯდა, თითქოს ძალა-ხმობა დაეკარგა.
— მას აქვს დავალიანებები. დიდი. დიდი დავალიანებები. უკვე თითქმის დამენახა, რომ პრობლემებს გვიმალავს. და თვე-ნახევარი წინ ჩემთან მოვიდა ერთი ადამიანი… უჩვეულო, უცნობი. პირდაპირ მითხრა: „თუ შენმა ვაჟმა ამ დავალებას არ შეასრულებს, თქვენი ოჯახი იტანჯება. ყველანი — ცოლი, მშობლები, შვილები. არავინ იცხოვრებს მშვიდად.”
შიგთითქოს სიცივე გადამივლილა.
— როგორი დავალება?
მამამთილმა ნელ-ნელა თვალები დაიხარა.
— იგი უნდა შეესრულებინა საქმე იმ ადამიანებისთვის. ძალიან სერიოზული საქმე. იმდენად სერიოზული, რომ უკეთესია დეტალები არ იცოდე. და თუ უარს იტყვის — მათ განადგურებამდე მიიყვანენ ყველაფერს, რაც მას ძვირფასი აქვს.
ჩავმჯდარი იატაკზე ვიჯექი.
— მაგრამ როგორ იცით, რომ ეს აქ, კედელში იყო? — ჩავიჩურჩულე.
მამამთილმა დამღლილი მზერით შემომხედა.
— იმიტომ, რომ მათ თვითონ მითხრეს. იმ ადამიანებმა. იცოდნენ ყოველი მცირე დეტალი. სად ასვენებს იარაღს, სად ინახავს ფულს, אפילו რომელ საათზე მიდიხარ მაღაზიაში. მან მიმახსვეს ამის ჩვენება, რათა ვითვალისწინებდე: მათ არაფერს არ დაემალები.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა. ვიგრძენი, როგორ ნგრევას იწყებდა ჩემი სამყარო.
— და ახლა რა ვქნათ? — ძლივს გავგულისშემხმარი ვკითხე.
მამამთილმა მუშტი შეკრა.
— ახლა ჩვენს წინ ორი გზა იდგა. ან დავჩუმდეთ და დავუშვათ, რომ მან ყველაფერი ბოლომდე მიიყვანოს… ან თავად ვიპოვოთ გამოსავალი. მაგრამ დაიმახსოვრე: თუ ისინი ან წვრილი ეჭვიც კი შეატყობენ — ეს ჩვენთვის ყველასათვის ბოლო იქნება.
