შვილს მარტო ვზრდიდი. ქმარი წავიდა, როცა ბავშვი ჯერ ერთის არ იყო.
მას შემდეგ ორ სამსახურში ვმუშაობდი. ჩვენი პატარა ოჯახი მხოლოდ ჩემზე იდგა. ხშირად დედა მეხმარებოდა. ზოგჯერ ძიძას ვიძახებდი, მაგრამ ძვირი იყო.
დედას მადლიერი ვიყავი, თუმცა ხანდახან უცნაურ რაღაცებს ვამჩნევდი. ავიწყდებოდა, გაუგებრად ლაპარაკობდა. ვფიქრობდი — ასაკია ან დაღლილობა.
ერთ დღეს ვაჟმა მითხრა:
— დედა, შეგიძლია აღარ იმუშაო?
მოვედი სახლშಿ, მან ჩამეხუტა და ატირდა:
— აღარ მინდა ბებიასთან ყოფნა.
შემეშინდა.
— რატომ, შვილო?
— ის უცნაურად იქცევა… მეშინია.
მეორე დღეს ვითომ სამსახურში წავედი, მაგრამ კარადაში დავიმალე.
დედა შემოვიდა, ბავშვს ხელი მოუჭირა, მერე თოკი ამოიღო და ხელები შეუკრა.
— ხედავთ? გავაკეთე, როგორც მითხარით… — თქვა და სიცილი დაიწყო.
გავვარდი:
— დედა! რას აკეთებ?!
ის შემობრუნდა, შეშლილი თვალებით მითხრა:
— ხმებმა ასე მითხრეს.
ექიმებმა თქვეს: შიზოფრენია.
