ვიფიქრე, რომ ვიღაცამ სათამაშოები მიაწება, მერე — რომ იქნებ მწერების ბუდეა.
მაგრამ როცა დავიხარე და ერთს შევეხე, რბილი და ოდნავ ნოტიო იყო.
შიგნიდან ტკბილ-დალპობის სუნი მოდიოდა.
ბურძგლები დამაყარა.
ვერ მივხვდი, რა იყო და პანიკით ინტერნეტში ჩავწერე.
რამდენიმე წუთში ღია პირით ვიჯექი — აღმოჩნდა, რომ ეს იყო… 🫣
აღმოჩნდა, რომ ეს „ბურთულები“ სოკო–პარაზიტებია, სახელად ციტტარია (Cyttaria).
ციტტარია — განსაკუთრებული სახეობის სოკოა, რომელიც პარაზიტობს Nothofagus-ის გვარის ხეებზე, რომლებიც ბუკს ენათესავებიან.
ეზოში ვიპოვე ათობით მოყვითალო–ნარინჯისფერი, არათანაბარი ფორმის ბურთულა — შოკში ვიყავი, როცა გავიგე, რა იყო ეს.
ჩვეულებრივ ისინი სამხრეთ ამერიკაში გვხვდებიან, მაგრამ კლიმატის ცვლილებისა და მცენარეების გადაადგილების გამო მათი სპორები უფრო და უფრო შორს ვრცელდება.
სოკო აღწევს ხის შიგნით და აიძულებს მას წარმოქმნას სიმსივნის მსგავსი გამონაზარდები.
დროთა განმავლობაში იქედან ამოიზრდება მრგვალი ნაყოფიერი სხეულები — ის ნარინჯისფერი ბურთულები, რომლებიც დავინახე.
პირველ ეტაპზე ციტტარია ხეს მაშინვე არ კლავს, მაგრამ თანდათან ასუსტებს, არღვევს კვებისა და ტენიანობის მიმოცვლას.
처음 ხე უბრალოდ „უცნაურად“ გამოიყურება, მერე ტოტები შრება, სკდება და სოკო სხვა ტოტებზე ვრცელდება.
ზოგჯერ ასეთი ხეები ახალი სპორების წყაროდ იქცევა, რომლებიც ქარით ვრცელდება და სხვა მცენარეებს აინფიცირებს.
თუ პროცესი არ შეჩერდა, ხე შეიძლება მოკვდეს.
დავურეკე ჩემ ბოტანიკოს მეგობარს. მან ხე შეამოწმა და მითხრა:
— დიახ, ეს ციტტარიაა. თუ დროზე არ მოიჭრება დაზიანებული ტოტები, ხე ვერ გადარჩება.
მოვჭერით დაავადებული ნაწილები, დავამუშავეთ ჭრილობები, და დიდხანს ვერ ვიშორებდი აზრს, როგორ ლამაზად მალავს ბუნება ხანდახან საფრთხეს.
