— სასამართლომ გადაწყვიტა: თქვენ დადანაშაულებული ხართ და სასჯელად გესჯით სამუდამო თავისუფლების აღკვეთით, — თქვა მოსამართლემ, ფურცლებში ჩახედვისას.
— ბრალდებულს ბოლო სიტყვა ხომ არ აქვს? — დაამატა წამით დუმილის შემდეგ.
კაცი, ნარინჯისფერი ციხის ფორმით, აწია თავი. მისი ხმა კანკალებდა:
— ბატონო მოსამართლევ… მხოლოდ ერთი თხოვნა მაქვს. მინდა ვნახო ჩემი შვილი. ის დაიბადა მაშინ, როცა უკვე ციხეში ვიყავი. არასდროს დამიკავებია ხელში.
მოსამართლე გაჩერდა, შეხედა მცველებს და ნაზად დაუქნია თავი. კარი გაიღო. დარბაზში შევიდა ახალგაზრდა ქალი დაღლილი სახით — ხელში პატარა ბავშვი ეჭირა.
მცველებმა კაცს ხელბორკილები მოხსნეს. მან ბავშვი ფრთხილად აიყვანა, თითქოს ეშინოდა რომ არ დაეზიანებინა.
ცრემლები ჩამოსდიოდა — პირველად წლების შემდეგ. მან ჩაისვა ბავშვი გულში და ჩუმად ჩასჩურჩულა:
— მაპატიე… მაპატიე…
მოსამართლე, ნაფიცი მსაჯულები, მცველები — ყველანი სიჩუმეში იდგნენ. ისმოდა მხოლოდ ბავშვის სუნთქვა. და სწორედ ამ დროს მოხდა მოულოდნელი 😱😨
გაიხედა და თქვა:
— უნდა ვთქვა სიმართლე. მე არ მომიკლავს ის ადამიანი. ეს ჩემი ძმა იყო… მაშინ მთვრალი იყო, და ვერ შევძელი მისი გამჟღავნება. დანაშაული საკუთარ თავზე ავიღე.
დარბაზში ჩურჩული წამოვიდა. მოსამართლე გაფითრდა. ქალმა ხელი მიიტანა პირთან და ბავშვი უფრო მჭიდროდ მიიხუტა.
— მეგონა, შევძლებდი ასე ცხოვრებას, შორს ოჯახისა და შვილისგან. მაგრამ ახლა, როცა მას ვიჭერ… — შეხედა ბავშვს, — მივხვდი, რომ ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია.
მოსამართლემ სხდომა გადადო. ერთი კვირის შემდეგ საქმე თავიდან გაიხსნა.
იმ დღის ფოტო ყველა გაზეთში გამოქვეყნდა — კაცი ციხის ფორმაში, ხელში შვილი ეჭირა.
იმ მომენტში ის აღარ იყო დამნაშავე.
ის იყო მამა, რომელმაც ბოლოს სიმართლე თქვა.
