მოგზაურობიდან უფრო ადრე დავბრუნდი, მინდოდა ქმრისთვის სიურპრიზი გამეკეთებინა, ამიტომ საწოლის ქვეშ დავიმალე — მაგრამ როცა მისი სატელეფონო საუბარი მოვისმინე, შიშით გამეყინა სისხლი. 😲😱
მთელი კვირა მივლინებაში ვიყავი და საშინლად მომენატრა. ყოველდღე ვსაუბრობდით, მაგრამ ბოლო დღეებში მისი ხმა ცივი და უცხო გახდა. ვფიქრობდი, რომ უბრალოდ დაღლილი იყო.
როცა ბოსმა მოულოდნელად მითხრა, რომ სამ დღით ადრე შემეძლო დაბრუნება, გადავწყვიტე სიურპრიზი გამეკეთებინა — არ გამეფრთხილებინა.
ჩემი გასაღებით კარი ფრთხილად გავაღე, ჩუმად შიგნით შევედი. სახლში სუფთა იყო, მაგიდაზე კი ნახევრად ცარიელი ფინჯანი იდგა.
ჩემოდნები დივნის უკან დავმალე და ღიმილით შევედი საძინებელში. მინდოდა მომენტი იდეალური ყოფილიყო. ის შემოვიდოდა, მე კი საწოლის ქვემოდან ამოვხტებოდი და ვიტყოდი „სიურპრიზი!“.
საწოლის ქვეშ შევძვერი, კომფორტულად მოვეწყე და სიცილი ძლივს შევიკავე ამ ბავშვური იდეის გამო. რამდენიმე წუთის შემდეგ შემოსასვლელი კარი გაიღო. გული ამიჩქარდა — დაბრუნდა.
მისი ნაბიჯები ნელ-ნელა ახლოვდებოდა. უკვე მზად ვიყავი ამომსვლელად, მაგრამ უეცრად გავიგე, როგორ ესაუბრებოდა ვიღაცას ტელეფონზე.
— „არა, ჯერ არ მოსულა. სამ დღეში დაბრუნდება. რას გინდოდა?“ — თქვა მშვიდად, თითქმის უემოციოდ.
გავიყინე. მისი ხმა ცივი და მტკიცე იყო, თითქოს რაღაც მნიშვნელოვანზე ლაპარაკობდა.
— „ჰო, უკვე გავაკეთე, როგორც მითხარი,“ — თქვა შემდეგ.
სუნთქვა ამიჩქარდა. რა გააკეთა? ვის ესაუბრებოდა? რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა, შემდეგ კი თქვა წინადადება, რომლის გაგონებაზეც ყვირილი მომინდა. 😨😱
— ხვალ დაზღვევას მის სახელზე გავაფორმებთ. ყველაფერი უბედურ შემთხვევად გამოიყურება.
გული გამიჩერდა. ჩემზე ლაპარაკობდა. ხელი პირზე მივიფარე, რომ ხმა არ ამომდგარიყო. საფეთქლები მიცემდა, სხეული კი ცივი ოფლით გამეწურა.
მოგზაურობიდან ადრე დავბრუნდი, მინდოდა ქმრისთვის სიურპრიზი გამეკეთებინა, ამიტომ საწოლის ქვეშ დავიმალე — მაგრამ როცა მისი სატელეფონო საუბარი მოვისმინე, შიშით გავქვავდი.
— მთავარია, არავინ მიხვდეს, — დაამატა მშვიდად. — რამდენიმე დღეში ყველაფერი დასრულდება.
საწოლის გვერდით მის ფეხსაცმელებს ვუყურებდი და ვხვდებოდი, რომ სულ ნახევარი მეტრით იყო დაშორებული. იდგა და სიცივით ლაპარაკობდა, როგორ აპირებდა ჩემს მოშორებას.
როცა ოთახიდან გავიდა, აკანკალებულმა საწოლის ქვეშიდან გავძვერი, ტელეფონი და ჩანთა ავიღე. ფეხშიშველი გავიქეცი გარეთ, კარიც კი არ დამიკეტავს.
ორი საათის შემდეგ პოლიციის განყოფილებაში ვიჯექი და ვერ ვცნობდი რეალობას. საღამოს, როცა ის შინ დაბრუნდა, უკვე ელოდნენ.
