ქორწილის შემდეგ სტუმრებმა მოულოდნელად გაიგეს ყვირილი ახალდაქორწინებულების საძინებლიდან: როდესაც ოთახში შევარდნენ, საშინელი რამ ნახეს 😱😨
საქორწილო საღამო დასასრულს უახლოვდებოდა. მუსიკა გაჩუმდა, სტუმრები მყუდროდ ისხდნენ მდიდრულ მისაღებ ოთახში, ადღეგრძელებდნენ და იხსენებდნენ დღეს მომხდარ მხიარულ ამბებს. ახალდაქორწინებულები, დღით დაღლილები, მეორე სართულზე ავიდნენ — იქ, სადაც ვარდის ფურცლებით მორთული საძინებელი ელოდებოდათ.
„ბევრი ჯანმრთელი შვილიშვილი გეყოლოს,“ — თქვა ერთ-ერთმა სტუმარმა და ბროლის ჭიქა ასწია სიძის მამისკენ. ყველამ გაიცინა და შეუერთდა სადღეგრძელოს. ჩანდა, თითქოს დღესასწაული გამთენიისას გაგრძელდებოდა.
მაგრამ სწორედ იმ მომენტში ზემოდან გაისმა გამჭოლი კივილი — ისეთი, რომ ყველას ზურგზე ცივი ჟრუანტელი მოედო.
სტუმრები პანიკაში აიჭრნენ მეორე სართულზე. კიბის ჭრაჭუნი, აჩქარებული ნაბიჯები — და აი, ისინი უკვე საძინებლის კართან დგანან. როცა კარი გააღეს, მათ წინ საშინელი სურათი გადაიშალა.
სიძე ოთახის შუაგულში იდგა გახსნილი პერანგით. სახე ფერწასული ჰქონდა, თვალები შიშისგან ფართოდ გახელილი. და პატარძალი… 😱😱
მის გვერდით, საწოლზე, იწვა პატარძალი. მისი სხეული convulsively იბრუნებდა, ხელები უკონტროლოდ ირხეოდა, თვალები ნახევრად დახუჭული ჰქონდა, ტუჩები კი გაუგებარ სიტყვებს ბუტბუტებდნენ.
— ღმერთო ჩემო… რა მოუვიდა?! — დაიყვირა ერთ-ერთმა ქალმა.
— ექიმი! სწრაფად ექიმი! — დაიყვირა ერთ-ერთმა კაცმა.
სიძე თავის ცოლთან მივარდა, ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა. ხელებს უჭერდა და მის სახელს იმეორებდა, მაგრამ აშკარა იყო: ის არასდროს ენახა ასეთ მდგომარეობაში. მის სახეზე შიში და უძლურება აისახა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ, რომელიც მარადისობას ჰგავდა, კრუნჩხვები შეწყდა. პატარძალმა თვალები გაახილა და, მძიმედ სუნთქვით, წამოდგომა სცადა. ოთახში სიკვდილის სიჩუმე იდგა, მხოლოდ მისი არეული სუნთქვა ისმოდა.
— მაპატიე… — დაიჩურჩულა მან კანკალით. — მე… ადრე უნდა მეთქვა… მაქვს ეპილეფსია.
ცრემლები წამოუვიდა თვალებზე. მან მოჰყვა, რომ ეს დაავადება წლებია აედევნა, მაგრამ შიშობდა ამის აღიარებას. ეგონა, სიმართლე მის ბედნიერებას დაანგრევდა, სიძე და მისი ოჯახი კი ზურგს აქცევდნენ.
ამიტომ მალავდა შეტევებს და იმედოვნებდა, რომ ქორწილის დღეს ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა.
სიძე ჩუმად უსმენდა, თავი დახრილი ჰქონდა. მისი სახიდან ნათელი იყო — არცერთი სიტყვა არ იცოდა ამაზე. მაგრამ რისხვის ან საყვედურის ნაცვლად, მან ჩაისვა ხელებში და უთხრა:
— უნდა ვყოფილიყავი შენთან და ყველაფერი მცოდნოდა. ახლა კი აღარ დაგტოვებ მარტო — არც ერთი წუთით.
სტუმრები დუმილში გადახედავდნენ ერთმანეთს. ქვემოთ გამეფებული მხიარულება ახლა უცხოდ და უმნიშვნელოდ ეჩვენებოდათ. ყველამ იცოდა: ეს ღამე გამოცდა იქნებოდა, რომელიც სამუდამოდ შეცვლიდა მათ წარმოდგენას ახალ ოჯახზე.
