ღამით უცნაური შფოთვის შეგრძნებამ გამაღვიძა. ოთახში სიჩუმე იყო, მხოლოდ საათის წიკწიკი არღვევდა სიმშვიდეს. თავი კედლისკენ შევაბრუნე და სუნთქვა შემეკრა.
თეთრ კედელზე მკაფიოდ ჩანდა ჩრდილი. ადამიანის სილუეტი. მაღალი, გრძელი ხელებით, თითქოს ვიღაც ჩემს საწოლთან იდგა.
თვალები დავხუჭე, ნელა მოვიზიდე ტელეფონი, ჩავრთე ფანარი და ოთახი გავანათე. ცარიელია. არავინ. როცა ისევ კედელს შევხედე, ჩრდილი უკვე გაქრა.
მთელი ღამე ღიად თვალებით ვიწექი, ყოველი შრიალის მოსმენისას. დილით ვცდილობდი დამერწმუნებინა საკუთარი თავი, რომ ეს მხოლოდ სინათლის თამაში იყო, მეტი არაფერი.
მაგრამ დღისით საავადმყოფოდან დარეკეს. ექიმის ხმა მშრალი იყო, უემოციო:
— ძალიან გწყდებათ… თქვენი დედა აღარ არის.
იმ მომენტში ფეხები მომეკვეთა. გამახსენდა ის ჩრდილი და სხეულში სიცივე დამიარა. თითქოს ვიღაც მოვიდა გამოსამშვიდობებლად.
