ვიფიქრე, რომ ჩემი საქმრო ჩემს დაბადების დღეზე სიურპრიზს ამზადებდა — მაგრამ მან სპორტდარბაზის აბონემენტი მაჩუქა და ქორწილი გავაუქმე.
ჩემს 30-ე დაბადების დღეზე აღტაცებით გავიღვიძე. მოუთმენლად ველოდი დღეს ჩემს საქმროსთან, ითანთან ერთად. ჩვენ სამი წელია ერთად ვიყავით და მიუხედავად სირთულეებისა, გულწრფელად მჯეროდა, რომ ის იყო „ის ერთი“. ვიმედოვნებდი, რომ რაღაც განსაკუთრებულს მოამზადებდა — იქნებ მოულოდნელ მოგზაურობას ან მნიშვნელოვანი საჩუქარს.
იმ დილით მან ბარათი მომცა, თვალები სიხარულით უნათებდა. შიგნით იყო ემოციური ტექსტი — და ვაუჩერი. გული ამიჩქარდა. რა შეიძლება ყოფილიყო? წავიკითხე: წლიური აბონემენტი სპორტდარბაზში. გული მომიკვდა.
— „ითან,“ — ნელა ვთქვი, თვალები დავახამხამე, — „შენ მაჩუქე… სპორტდარბაზის აბონემენტი?“
იგი უფრო ფართოდ გაეღიმა, თითქოს ჩემი აღფრთოვანების მოლოდინში იყო.
— „დიახ! შენ თვითონ თქვი, რომ გსურდა უკეთესად გეზრუნა საკუთარ თავზე, და ვიფიქრე… ეს მოტივაცია იქნებოდა. წარმოიდგინე, როგორი მშვენიერი იქნები საქორწინო კაბაში!“
ეს სიტყვები უფრო მეტ ტკივილს მაყენებდა, ვიდრე პირდაპირი შეურაცხყოფა. მის ხმაში ბოროტება არ იგრძნობოდა, მხოლოდ გულუბრყვილო რწმენა, რომ საუკეთესო საჩუქარი მაჩუქა. მაგრამ მის ღიმილს მიღმა ის მესმოდა, რაც არ უთქვამს: „ისეთი, როგორიც ხარ, არასაკმარისი ხარ.“
— „მე წავედი, რადგან მან მაჩვენა, რომ არ მე უყვარდი — არამედ ჩემი შესაძლო ვერსია. და მე მინდა ვიყო საყვარელი ისეთი, როგორიც ვარ.“
