რამდენიმე დღის წინ საღამოს სასეირნოდ გავედი. ღამეები თბილი გახდა, და ყოველდღე ვცდილობდი ცოტათი მაინც გამევლო – უბრალოდ, რომ მუშაობის შემდეგ ტვინი გამეთავისუფლებინა. ყველაფერი ჩვეულებრივად დაიწყო: მივდიოდი ნაცნობ ბილიკზე, ჩემს სახლთან ახლოს მდებარე პარკში, ყურსასმენებში მშვიდი მუსიკა მესმოდა, ჰაერში იასამნის სურნელი იდგა.
უეცრად ხეებიდან უცნაური შრატი გავიგე. ქარის ხმას არ ჰგავდა – თითქოს ვიღაც ჩუმად მიიპარებოდა.
ყურსასმენები მოვიხსენი და გავჩერდი. სიჩუმე. მხოლოდ ჩიტების ჭიკჭიკი და ბაგა-ბაღის საქანელების ღრჭიალი ისმოდა. რამდენიმე წამში ისევ გაისმა შრიალი – უფრო ახლოდან. გული სწრაფად დამიწყო ფეთქვა. არ შემშინებია, მაგრამ დავძაბე თავი.
— ვინ ხარ იქ? — ხმამაღლა დავუძახე ბუჩქებისკენ.
პასუხი არავის გაუცია. და იმ დროს ხის უკანედან პატარა, ჟღალი, აშკარად შეშინებული ძაღლი გამოვარდა. ყელსაბამი არ ჰქონდა.
მოვარდა ჩემთან, წაჰყეფა, ისევ ბუჩქებში შევარდა და რამდენიმე წამში ისევ დაბრუნდა – თითქოს მეძახდა.
ძაღლს გავყევი. რამდენიმე მეტრის შემდეგ დავინახე კაცი — ხეს მიყრდნობოდა და ფეხზე იჭერდა ხელს. აღმოჩნდა, რომ ველოსიპედით მოდიოდა, დაეცა და კოჭი დაიზიანა — ფეხზე ვერ დგებოდა. ტელეფონი გაეთიშა. ეძახდა ვიღაცას, მაგრამ არავის გაუგონია – ძაღლის გარდა.
სასწრაფო გამოვიძახე, მასთან დავრჩი და მერე ძაღლი — ტოშა — მანქანამდე მივიყვანე. კაცმა ძალით გამიღიმა:
— თქვენ რომ არ ყოფილიყავით… და ის… ალბათ დილამდე აქ ვიჯდებოდი.
მას შემდეგ რამდენჯერმე მომწერა. მითხრა, ვახშამს მევალება — “შენთან და ტოშასთან ერთად”.
