როგორც ყოველთვის, დილით კაცებმა ტბისკენ გააცურეს. ძველი ხის ნავი, გამოფიტული ბადე — ათი წელზე მეტია, აქ თევზაობენ, ერთი და იგივე ადგილას.
ერთ-ერთმა ბადე ცოტა შორს გადააგდო — კამიშის მახლობლად, მოსახვევში, სადაც წელს ბევრი თევზი იგულისხმებოდა.
ნახევარი საათი იყო გასული. ზოგი უკვე ალაგებდა პირველ ნახვარს, როცა ერთ-ერთმა მამაკაცმა წყალში რაღაც უცნაური შენიშნა. ქსელში გაჩხერილი იყო ტომარა — რბილი, მძიმე, სველი ქსოვილით შეფუთული.
ნავში სიჩუმე ჩამოვარდა. ყველა უყურებდა, როგორ ეწეოდა იგი უცნაურ ამონაგებს წყლიდან.
ტომარა სუსტად იყო შეკრული, მაგრამ საკმარისად რომ შიგნით რაღაც გამოსჩენოდა. და როცა მზის შუქი დაეცა მასზე, კაცს გულში გაცივდა…
ქსოვილში ადამიანის სახე დაინახეს.
— ეს… თავი ხომ არ არის? — ჩურჩულით თქვა ვიღაცამ.
აღარავინ შეეხო არაფერს. დაურეკეს პოლიციას. მალე მთელ ნაპირს სამართალდამცავები მოედვნენ.
გაირკვა, რომ ეს იყო კაცი მეზობელი სოფლიდან, რომელიც რამდენიმე კვირის წინ გაუჩინარდა.
მოკლული იყო სასტიკად. დანაწევრებული. სხეულის სხვა ნაწილები მოგვიანებით მდინარის ქვემოთ აღმოაჩინეს.
სწორედ ეს შემთხვევა გახდა გადამწყვეტი ხმაურიან საქმეში: ადგილობრივთა მიერ საეჭვოდ მიჩნეული ადამიანი, ბოლოს და ბოლოს, პასუხისგებაში მიეცა.
გამოძიებამ კიდევ ორი მსგავსი გაუჩინარება გაასაჯაროვა.
მას შემდეგ, მეთევზეები დიდხანს აღარ დაბრუნდნენ ტბაზე. იმ დილამ სამუდამოდ შეცვალა მათთვის სიტყვა „ნადავლი“.
