როდესაც ტერეზა შედგა ბრწყინვალე დუბაის მეტროპოლისში — ქალაქში, სადაც უზარმაზარი ცათამბჯენები ადამიანის გონიერების სიმბოლოა და სადაც ვანილიალა თვალი ათასწლეულების საიდუმლოებებს ბუზღუნებს — თვითმფრინავიდან ჩამოვიდა დაძაბული, მაგრამ აღფრთოვანებული გულის ფეთქვით. თბილი ჰაერი მოეხვია, როგორც კეთილგანწყობილად მოქცევითი, მკვეთრი კონტრასტით მისი მშობლიური მექსიკის რბილი კლიმატისა. ოკეანეები და კონტინენტები მოიარა, რომ დასწრებოდა თავისი კუმის ჟოზეფინეს ქორწილს — ღონისძიებას, რომელიც სცემს ქალაქის სიმდიდრეს პატივს.
გადასიდგენლად მწვანე თვალებითა და უდაბნოს ღამის სილამაზეზე მუქი თმით, მას ეძახდნენ ტერეზას. იგრძნო თავს უცხოდ ამ მდიდრული სამყაროს შუაგულში, თუმცა მხიარულება, რომელსაც განიცდიდა კუმის Joséphine-ის ნახვამ, მათ სიახლოვეს, აჩრდილავდა უხერხულ გამოცდილებას. სასტუმრო, სადაც შესახებოდა დაძინება, თანამედროვე სასახლეს ჰგავდა: ცეკვავდნენ შადრევნები უხილავი მუსიკის რითმზე, ხოლო კრისტალური ჭაღები ჰაერში თითქოს თიბევდნენ.
ხელით ხტუნაღუც, ტერეზა ემზადებოდა ცერემონიაზე, მისი გონება სამუელს ეძებდა, რომელიც მექსიკაში დარჩა — მისი ოცნებები ახლა ნაკლებად ჰქონდა მნიშვნელობა. ქორწილი აჭარბებდა მის ყველა მოლოდინს: იგი დადიოდა ოქროსა და ვერცხლის მიერ ნაქარგი სადგამის ქვეშ, სადაც Joséphine-მ უვერცხლოდ და ვერცხლმორთულმა სვეტმა მოეფინა მზის ბოლოს.
ენოვანი ხაზია: პატარძალი ქსოვილმა დგებოდა სწორად და ქმარი მალამებდა მხოლოდ ერთი ვარსკვლავისავით უსასრულო უდაბნოს ცაზე. მის რეცეფციაზე, რომელიც სუნამოებითა და ყვავილებით იყო გამოპარული, ტერეზა შეხვდა ედვარდს. მისმა ნაბიჯმა აჩვენა უდაბნოს ფელისადობა, ხოლო როდესაც თვალები შეხვდა, მსოფლიო თითქოს იჩქარებდა სუნთქვას.
Joséphine გამოაცხადა, რომ ედვარდი ქმრის ბიძაში ჰყავდა კუმი. ჭიშკარი მომენტში გაანათა — მათ საუბარს ამშვენებდა მისი მონდომებული ესპანური აქცენტი. მათ ციმციმში მივარდნენ იდუმალ ბურთში და სამყაროს ბრწყინვალება სრულიად დაავიწყდათ.
ღამეული განწყობა — ტერეზას გონებაში ალეორას პირისპირ მასწავლებელს შორს გაეყარა სამუელიდან. ედვარდის თითოეული სიტყვა და ჟესტი მას სხვა სამყაროში გადაიტანდა — იმაში, რაც მას ცხოვრებაში აკლდა: პატივისცემა, ყურადღება, ჭკვიანი ინტერეს зона.
როდესაც ედვარდი მცირე ხნით განადგურებული შეიკავებდა, Joséphine ნუგეშად ჩურჩულით უთხრა: „გესმის ახლა, რაც დაკარგე? ეს კაცი არის ასი სამუელის ღირებულება. არ დაკარგო ცხოვრება ვინმესთან, ვინც არ აფასებს შენს ღირებულებას.” ეს სიტყვები ტერეზას გულის ყველა კვანძში ჩამოკრავდა. პირველად დიდიხნის პატარიდან, დასძლია რეალობა: მომავალი, სადაც მისი ამბიციები იქნებოდა აღიარებული, სიყვარული — სიხარული.
დუბაიში ყოფნა გადაიზარდა წამებში ხელიან, ღამის ვარსკვლავთა ქვეშ სეირნობა, ზღაპრულ საუზმესტებით, ღამის საუბრებით. ედვარდი აცნობა ტერეზას კულტურული, პოეტური და სამეცნθενებრივი სიმდიდრე და დაამსხვრია ყველა წინასწარ განსაზღვრული მითზე.
სამწუხაროდ, დრო დაეღალა — დარია აეროპორტის ქაოსი ჩაშლილ სამყაროში, ტერეზა ჩახუტებული Joséphine-სა და ედვარდთან. Joséphine ჩურჩულით უთხრა: „დაიმახსოვრე ყველა რაც აქ მოიცადე. ბედნიერი უნდა იყო, კუმ, არასდროს დაეთანხე ნაკლებად.“ ედვარდმა ხელი ჩასერა მის და თქვა: „უდაბნო მრავ ოაზის საიდუმლოს ინახავს — შეიძლება ყველაზე დიდი არის ის, რომ ნებისმიერ დროს შეგიძლია შენი ოაზისი მოიძიო. გისურვებ მათ პოვნას.“
როგორც თვითმფრინავი აფრინდა, ოქროსა და მინის ქალაქის მონაკვეთი შედარებით მცირდებოდა. მექსიკაში დაბრუნებული, ტერეზა იგრძნობდა, რომ ცოცხალია — ინტენსიური სიზმრიდან გამოფხიზლებულია. ნაცნობი სუნები და ხმები — ტაკოსი, ბაზრის ჟრიამული, ქალაქის ბურუსი — გაუფერულდა შეხორცებას დუბაის.
სამუელი იყო იქ, അവരുടെ ბინაში — მისი მზერა შვებად და მიუღებლად ერწყმოდა. „შენ დაბრუნდი!“ – თქვა ხმაზე მკაცრად, მის მოგზაურობაში რეალისტური გამოხმაურება არ ჰქონდა. მისი გულგრილობა გაამძაფრა ტერეზას იმედიანი განცდა ედვარდის მიმართ. დღეები და კვირები მიჰყვებოდნენ ერთმანეთს. ტერეზა ეცადა დაბრუნდეს თავისი გრაფიკული დიზაინის საქმეში და მეგობრული ურთიერთობებში, მაგრამ ყველაფერი კითხვისთანად მიუზღვავდას.
ყოველ ღამეს, სანამ დაიძინებდა, ფიქრებში დაალაგებდა დუბაის განათებას, ედვარდის ღიმილს და შესაძლებლობების ვერტიგოს. Joséphine-ის ზარები — ახლა ფეხმძიმე და ბედნიერი — აგონებდათ მის მერვე განცდას: „Edward ჯერ კიდევ გეძებს. მას არასდროს შეხვედრია ვინმე შენსავით.“
ედვარდის თითოეული ყალბი ყოფნის ღიმილი ტერეზას გულისცემას ასწრებდა, რომ ის მას შეცვალა წარსულში თუნდაც სიყვარულმა, რომელსაც სამუელსთვის აღარ ჰქონდა ადგილი. სამუელი — ვერ ამჩნევდა მის შინაგან რეალობას — რჩებოდა ცივი და წამიერად ირონიული: „შენ იდიოტად წარდგენილი არაბული ედვარდისა არის დასრულებული,“ თქვა ერთ ღამეს. მისი თითოეული სიტყვა გულზე ეხებოდა — ერთადერთი, რაც უჭირდა აღიარებას.
შეიგრძნო, რომ მათი ურთიერთობა წარმოქმნილი ჭაობია, რომელიც აბრუნებს მისი ოცნებების, კლავს ნდობას. დუბაის გამოცდილება და ედვარდის შემოთავაზებული იმედი უბიძგებს მას სიცოცხლისკენ, სადაც იქნებოდა თხოვნილი, გაუფასოებული და აღიარებული. დღეს ტერეზას აქვს გადამწყვეტი არჩევანი…
