ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ ჩემს ოჯახში უცხო ვიყავი.
დედაჩემი ელენა აშკარად მეტ ყურადღებას უთმობდა ჩემს უფროს დებს — მარინასა და სოფიას. ისინი იღებდნენ საჩუქრებს, ზრუნვას, სიყვარულს. მე კი მუდამ ვცდილობდი საუკეთესო ვყოფილიყავი: მემუშავა, მეკეთებინა სახლის საქმეები, ერთი ღიმილისთვის.
18 წლის დაბადების დღეზე მან მითხრა:
— აქ აღარ იცხოვრებ. ბინა შენი დებისაა. წადი და თავი დაირჩინე.
გაოგნებული ვიყავი. ეს სახლი ყველაფერი იყო ჩემთვის. მხოლოდ ბაბუა, დედაჩემის მამა, მექცეოდა თბილად. ყოველ ზაფხულს მის სოფელში ჩავდიოდი, ვმუშაობდი ბაღში, ვაცხობდით პურს და ტკბილეულს — იმ ადგილას ვგრძნობდი, რომ საჭიროზე მნიშვნელოვანი ვიყავი.
მისი გარდაცვალების შემდეგ ყველაფერი დამძიმდა: დედა სულ უფრო მეტად მხედავდა უყურადღებოდ, დები დამცინოდნენ და ობოლივით მცემდნენ.
სახლიდან გამოძევების შემდეგ დავიწყე მუშაობა ექთნად. გამიჭირდა, მაგრამ კოლეგებმა მიმიღეს. შემდეგ მიშა, ჩემი შეყვარებული, გვერდში დამიდგა. შემდეგ ტომაში გამოჩნდა — კეთილი ადამიანი, რომელმაც სამსახური და ბინა მომაძებნა. მალე ერთად გადავდივართ საცხოვრებლად და გავიგე, რომ ორსულად ვიყავი.
ერთ დღეს ტომაშის სახლში ბაბუას ძველი ფოტო ვნახე. მის გვერდით თავად ტომაში იყო. აღმოჩნდა, რომ ის ბაბუაჩემის ძმაა და ყოველთვის ფარულად მიცავდა. და რაც მთავარია — ელენა, ვინც დედაჩემად მიმაჩნდა, სინამდვილეში ჩემი დედა არ იყო. ჩემი ნამდვილი დედა მისი და აღმოჩნდა — ეს ყველაფერი შურისძიების გამო დამალა.
დღეს მყავს ქმარი, შვილები და ნამდვილი ოჯახი. პირველად ვგრძნობ ბედნიერებას.
