ანა აჩქარებული მივიდა გასაუბრებაზე — ეს იყო მისი ცხოვრების გადამწყვეტი შანსი, შესაძლებლობა გაეთავისუფლებინა თავი დროებით სამუშაოების ჯაჭვიდან.
პირდაპირ გზაჯვარედინზე, ხელი ტკივილი იგრძნო, როცა მოისმინა ხმამაღალი კივილი და მანქანების შიგნიდან წამოხხმა. მოხუცი შემთხვევით ღრიალით დაეცა ასფალტზე, ხელი ტაჭარში მოუჭირა. მძღოლები შეკავებულები იყვნენ, გამვლელები თვალებს აცურებდნენ, თითქოს რო არ დაენახათ უბედურება, ხართებოდა ეს ვერ მოხმარებს.
ანა გაჩერდა. გონებაში ტრიალა: „დაგვიანდება! გაექეცი!“
მაგრამ ის მაინც გადახტა გზის პირას და მოხუცთან მივიდა.
– ბატონო, კარგად ხართ? — სწორხაზოვანი ხმით ჰკითხა და ხელი მხარზე დაადო.
მოხუცი ძლიერ ცხვირით სუნთქავდა და თვალები დააახლოვდა. მან ფრთხილად მხედველობა გადასვა ჯიბისაკენ:
– ტაბლეტი… საფულეში…
ანა გული აუჩქარდა, ხელები აურთულდა, მაგრამ გახსნიდან დაწყებული ძველი ჩანთიდან ამოთრთნა პატარა ბოთლი და სწრაფად გამოაცალა ტაბლეტი, ფრთხილად ჩადო მოხუცის პირის პირში და დაეხმარა გადაყლაპვაში.
– სუნთქეთ… მშვიდად… ყველაფერი კარგად იქნება… — იტირა ის; მისი ხმა თრთოდა, თვალებიდან ცრემლები იკვეთებოდა.
რამდენიმე წუთში მოხუცის სუნთქვა გათანაბრდა, ფერი გაუბრწყინდა. თვალები გაახილა და ანას გადახედა დიდი მადლიერებით:
– შენ სიცოცხლე მომილოცე… — გადმოილაპარაკა. — როგორ μποზდეგა მადლობას?
ანა გაუღიმა, მერე უეცრად წამოხტა:
– ღმერთო… დაგვიანდება…
პიროდ შემოვიდა მეტროში და გულს გადაცდა თუმცა — მარნილობდა. თითქოს ამოვიწყო, რომ არ იყო მეორე შანსი.
მაგრამ, მიუხედავად ყველაფერი, მაინც წავიდა ოფისში. უნდოდა დარწმუნებულიყო მის თავშეყრის მიუხედავად.
როცა იგი მივიდა მიღების ოთახში, მიმღებმა ენა დაუთბო:
– გამარჯობათ. ბატონი მფლობელი ახლა მოვა – დაეგვიანა… მოხუცი იყო…
ანა ჩამოჯდა ბოლოს, დიდი დუნე მიაცვივდა.
ნახევარი საათი გავიდა და კარი გაიხსნა… შემოვიდა — მოხუცი. ზედმეტად ქურქიანი, მამაკაცური სამოსით და დახვეწილი სმოკინგით, ხელში გრძელი ხის ბელოდიით. ანა გაჩერდა.
– დილამშვიდობისა, — თქვა იმინ, — მიპასუხეთ ყველა…
მან მიქცა ანას მიმართულებით და დაინახა მისი სახეზე ღიმილი:
– ეს სწორედ ის გოგოა — რომელსაც არ ეშინოდა გაჩენა და დაეხმარა, როცა სხვას გაიქცა. რომელსაც ესმის, რა არის პასუხისმგებლობა, სიმტკიცე და ადამიანობა. ანა, გვინდა, რომ რაც შეიძლება მალე შემოერთე ჩვენს გუნდს — და ეს შეედრება.
ანა ვერ იჯერებდა ამას. ცრემლები აუშავდა თვალებში. მან არა მხოლოდ ვინმე გადაარჩინა… არამედ მთლიანი ცხოვრება დაიბრუნა.
