მეც მუდამ ვცდილობდი კარგი რძალი ვყოფილიყავი. გულწრფელად. არა პიარისთვის, არა ბოლოჯერ, არამედ გულიდან. პატივს ვცემდი მამაბაპას, დედამთილს, და დღემდე ჩემი და მყავდა. თმებში ვიყავი ოჯახური. ახლაც კი, როცა გართულებული იყო — მშვიდობიანად ვითანამშრომლე, ჩავჯექი შეურაცხყოფებში, სახლში დავეხმარე, მოვხვდი ოჯახის შეკრებებს, ყოველთვის ვცდილობდი ვიყავი „ჩემიანად“.
მგონია, რომ უკვე დავახლოვდით ერთმანეთს. მჯეროდა, რომ ისინიც ბოლომდე გულით მეპყრობოდნენ. ერთად ვსვამდით ჩაიხელზედ, ვიღიმოდით სერიალებზე, რეცეპტებს ვცვლიდით… ზოგჯერ დედამთილი თავად რეკავდა, უბრალოდ საუბრისთვის. და მე მიხაროდა, მართლა — მიხაროდა, რომ ასე ვცხოვრობდით — ჩვეულებრივ, ოჯახურად.
მაგრამ ყველაფერი შეიცვალა ერთი ჩვეულებრივი დღით.
ჩვენ გადავრჩით მათთან ღამით — მე, ჩემი ქმარი და ჩვენი პატარა შვილი. მე ადრე გამოვფხიზლდი. ოთახი ისევ ჩუმად იყო, ფარები ახლაც გაიღო. სამზარეულოში მივდიოდი, მაგრამ სტუმრებამდე ერთი წამით გავჩერდი. მეგონა მივდიოდი… მაგრამ მაშინ ვინმეს ხმა მომესმა — დედაჩემი, მამაჩემი და და ერთად საუბრობდნენ. ჩუმად, მაგრამ ძალიან ნათლად. ეგებ მთელი ღამის განმავლობაში არ სძინავთ.
და ვისმენდი ჩემს სახელს.
პირველ რიგში, ვერ დავიჯერე — იქნებ მეჩვენა? მაგრამ შემდეგ სიტყვებმა მკაფიოდ გაიჟღერეს:
„ძალიან ხელოვნურად იქცევა… ფიქრობს, რომ არ ვამჩნევთ.“
„ხო, ყველაფერს თითქოს სპეციალურად აკეთებს. სულ ცდილობს აჩვენოს, რა კარგი ცოლი და დედაა. ძალიან ტკბილი.“
„და საერთოდ, ჩვენი ბიჭი თითქოს სხვაგვარად მოიქცა მასთან… და არა უკეთესად.“
დავდგი კარის გვერდით, შიშისგან გამყინდა. გულმა უკან შემომცდა, ყელი ჩამეჩხა, თვალები ხელის გულში ამევსო. და ეს ყველაფერი ადამიანები ნათქვამდნენ, ვინც ოჯახის წევრად მივიჩნიე. ადამიანები, ვის გამოც ვირჯგამდი, ვისაც გავხსედი გულით.
მახსოვს, მაშინ მინდა გავქრე უბრალოდ. გავქრე, რომ აღარ მესმინა. არ მეწუხებინა, როგორ ინგრევა ჩემი სამყაროს გეგმა. ეს იყო გამყიფე. ნაზი, თითქმის ყოველდღიური – და ამიტომ უფრო შემზარავი.
მშვიდად წავედი ოთახში. გავიშალე ქმრის გვერდით, დავხუჭე თვალები, ვითომ ვიძინებდი. მაგრამ სულში რაღაც ყვიროდა — და ვიცოდი, ამ ცხოვრებას აღარავინ მომცემდა მშვიდ თვალს.
ყველაზე ტკივილი არ არის ის, რომ ისინი არ მისაღებად — არამედ ის, რომ მე ვიყავი მე. არ ავთამაშებდი. უბრალოდ — მინდოდა ვიყო ოჯახის ნაწილად. და აღმოჩნდა, რომ ეს არ ეწყოდა. ან – რაც უარესია – იწვნია მათში ჩხუბის ჟინს.
იმ დღიდან დაწყებული, მე განვაახლე. მე ვიღიმები – მაგრამ სულის არ გრძნობის გარეშე. მე მივდივარ – მაგრამ ცოტათი შორი. მე ვილაპარაკებ – მაგრამ საზღვრებს ვგანვაცხადებ.
რადგან იცით… ზოგჯერ კარი რომლის მიღმაც არსებობს სიჩუმე — მეტს ამბობს, ვიდრე შუა ნათქვამი სიტყვები.
