მანქანიდან ჩამოსვლისას შენიშნა უცნობი სახლის ფასადზე მიმაგრებული თეთრი აბრა – «Welcome Home», ფერადი ბუშტებით მორთული – ადგილზე გაიყინა. ვერ იჯერებდა.
ერთხანს ეგონა, რომ შეცდნენ. რომ არასწორ მისამართზე იყვნენ. ან იქნებ ეს იყო სასტიკი გაუგებრობა.
მერე დაინახა ისინი. ორი ფიგურა ნელ-ნელა გამოვიდა სახლიდან. ერთ-ერთი მათგანი მისკენ გაიქცა და დაიძახა:
— ბებია! ახლა ეს ჩვენი სახლია! მოდი, გელოდი!
ეს იყო მარგარიტა, მისი შვილიშვილი. თვალები უბრწყინავდა. ერთდროულად აღფრთოვანებული და ამაყი ჩანდა. ეველინი გაოცებული უყურებდა მას.
— მოხუცთა სახლში არ წახვალ, — დაამატა გოგონამ ღიმილით. — აქ იცხოვრებ ჩემთან ერთად. ეს უკვე შენი სახლია.
შოკი იმდენად ძლიერი იყო, რომ ეველინს ფეხები მოეკვეთა. თავი დაუქანდა ემოციისგან, რომელსაც წლებია აღარ უგრძვნია: მადლიერება. ნამდვილი სიყვარული. ის, რომელიც, ეგონა, აღარ არსებობდა მისთვის.
იმ დღეს მან მიხვდა, რომ სიყვარული შეიძლება გამოჩნდეს იქ, სადაც აღარ ელოდები. და რომ ზოგჯერ საკმარისია მხოლოდ ერთი ადამიანი, რომ ყველაფერი შეცვალოს.
