ალეპტინა ყველასთვის თავსატეხი იყო. როდესაც ბანკში დაიწყო მუშაობა, ერთ სიტყვასაც არ უთქვამს. ის იყო უმნიშვნელო, ჩუმი დამლაგებელი, რომელიც დერეფნებში უხმოდ გადაადგილდებოდა, იწმენდდა და ამორჩიალებდა — თითქმის არც ვინმე მის შესახებ არაფერი იცოდა. თანამშრომლების სიცილმა კი არაერთხელ გავრცელდა, მაგრამ ალეპტინა არასდროს არ პასუხობდა — უბრალოდ გულისყურით აგრძელებდა საქმეს.
მისმა იდენტობამ ყველა გააოცა: სინამდვილეში, ალეპტინა იყო ალია — ადრე ცნობილი მასწავლებელი და გამორჩეული მხატვარი. მისი ხმის სიკაშკაშე შეიძლებოდა ადამიანებს მოეტყუებინა — მისი ნამუშევრები შედევრებად ითვლებოდა. თუმცა, ეს ყველაფერი წარსულს ეკუთვნოდა. ერთ საშინელმა ხანძრმომ მონაციონიმე იყო დედა და პატარა ლეშა — ერთადერთი გადარჩენილი. ალია ნერვულად მოიტყუა — დაკარგა ხმა სამუდამოდ.
დახშობით დასახლებულმა ქალაქმა ის დაავიწყა; ხელოვნება, მოგონებები, მისი თავი… ყველაფერი მიატოვა. დამლაგებლის სამუშაო დარჩა ერთადერთი მოძრაობა, რომელიც თავიდან აიცილებდა გონებათავისუფლებას.
ერთ დილას, ჩვეულებრივი დღე როცა დაარღვია საოცარი მოვლენა. შავი ლიმუზინი გაჩდნენ შენობის წინ. შინ შევიდა რეგიონალური დირექტორი, სერგეი მიხაილოვიჩი — კაცს ჰქონდა მახვილი მზერა. თანამშრომლები მივარდნენ მის მისალმება, მაგრამ ამოჩერდნენ იდგნენ, როცა დაინახეს ალეპტინა შორს, იატაკის წმენდაში ჩართული.
მან მოუმართა ნელა, თვალებში სიფრთხილით და ემოციის იმედით. ის გრძნობამ ძლიერ ქვა ნომოს არეგრძნო, ნელა მოეხსნა ხელთათმანები.
— „ალია…“ — ჩურჩულით თქვა — „წლების განმავლობაში გძებნე…“
მდგრად მოეწყო სიჩუმე. პირველად წლების განმავლობაში ალეპტინა დაიხედა და მის თვალებში შეცნობა აალაპარაკდა. ეს ამბავი — მხოლოდ დაწყებას ითვლიდა.
