„მაპატიეთ… ვეღარ ვუძლებ. იმედი მაქვს, ვიღაც მათ უკეთეს ცხოვრებას აჩუქებს.“
ეს სიტყვები გულს მტკენდა. ცრემლები მომადგა თვალებზე. ათასობით ფიქრი მიქროდა თავში. მაგრამ ტრაგედიის ცენტრში ორი უსუსური არსება იდგა — დაბნეული, მაგრამ საოცრად თბილი ბიჭუნა და ჩუმად მძინარე ახალშობილი, რომელიც გულზე ჰყავდა მიყუდებული.
ის თითქმის არ ლაპარაკობდა. მხოლოდ ჩურჩულით მკითხა:
— შეიძლება აქ დავრჩეთ? გპირდებით, რომ მე ვიზრუნებ მათზე.
მის გვერდით დავჯექი, მხარზე მოვეხვიე და ჩუმად ვუთხარი:
— მარტო არ ხარ. ყველაფერს გავაკეთებთ, რომ დაგიცვათ.
მოგვიანებით გაირკვა, რომ დედა მძიმე კრიზისს განიცდიდა და უბრალოდ აღარ იცოდა, ვისთან მიეგნო დახმარებისთვის. საბედნიეროდ, ამბავი გავრცელდა და ბევრი ადამიანი გამოეხმაურა. ბავშვები ახლა დროებით მზრუნველ დეასთან არიან, დედა კი სპეციალურ დახმარებას იღებს.
ეს ამბავი შეიძლებოდა ტრაგედიით დასრულებულიყო, მაგრამ გვასწავლის, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია დროულად დახმარების ხელი გაუწოდო სხვას.
ხშირად სწორედ ბავშვები გვასწავლიან დიდ გაკვეთილებს. ამ პატარა ბიჭუნამ დაგვანახა, რამდენად ძლიერია სიყვარული, დაცვა და იმედი — თუნდაც ბავშვურ გულში.
