— „შენ არავის უხარიხარ! ამ ოჯახში ადგილი არ გაქვს! წადი სანამ მოთმინებას დავკარგავ!”
კვირის ბოლოს მამულში საჭმელი ნამდვილი სატანჯველი იყო ჩემთვის. ერთადერთი, რაც ჩემს ცხოვრებას ძლიერად ამაგრებდა, იყო ჩემი სიყვარული ადამის მიმართ. მისმა დედამ, სოფი ჟანეტემ, ყოველთვის მაგიდის ბოლოს იჯდა, როგორც მტკვარი დედოფალი და სიტყვებით მატრაბახებდა. ყოველ ჯერზე პოულობდა ახალ საშუალებას, რომ აგრილიყო ჩემზე: ნამცხვარი არასრული იყო, ან მე — ემა — „სრულყოფილ ცხოვრების“ მოსპოვებელი ვიყავი.
მაგრამ იმ ღამეს ყველაფერი სხვანაირად იყო. ისეთი სიცივე იყო, რომ მთელი სხეულით ზანტად ვიგრძენი კანი ზემოთ.
ღრმად შევისუნთქე და ვცადე მშვიდად მყოლოდე, მიუხედავად იმისა, რომ შიგნიდან ვწვოდი. ამ სახლში არავინ იცოდა, ვინ ვიყავი სინამდვილეში… და რომ რვა თვე წინ დიდი საიდუმლო დავიმალე.
ადამმც არავის უთქვამს. ფერხულს უყურებდა. მისი სიჩუმე იყო ხმის არქონის ხმაც, რომელმაც მარტო დამტოვა.
— „შენი თავი ცარიელია! არაფერს გამოხატავ! წადი სანამ თავს ვაკონტროლებ!“
ის გაიცინა და მაგიერ მივიღე ცხელ სუპზე ნადუღი. გაჟღენთილი ვიყავი, მაგრამ არც ერთი მოძრაობით არ გავძვერი.
არ ვიგრძენი რისხვა ან ტკივილი. მხოლოდ მტვრიანი მიზანმიმართულობა.
დავდგი ფეხზე, ხმა არ გამიცია, ცრემლი არ გამცდენია, ყვირილი არ შემიკირვია. გამოვედი… და გეგმაც მოვიმზადო.
შემდეგ დილით, ეს ამბავი ყველას დაატყდა თავზე.
ბრუნდარზე, გაჟღენთილი და მკაფიო გონებით, მივიღე პატარა ყუთი თაროდან და ჩამოვჯექი დივანზე, ჩამოყუდებული რამდენიმე დაწერილ სიტყვებზე. რვა თვემ შეცვალა ჩემი ცხოვრება ისეთ დონეზე, რისი წარმოდგენაც კი არ მქონდა.
იმ ღამეს ცრემლები არ ბოლოაზა, მხოლოდ წერილი ადამისთვის. არა ბრალდებებით, არამედ სიმართლის აღიარებით: მისი სიჩუმე იყო ღალატი, დედა — შეურაცხყოფა. თუმცა, მე მისი შვილი მერჩია.
წერილი დავამთავრე:
„თუ მამის როლი გინდა, გექნება — მაგრამ დისტანციურად. მე ვირჩევ თავისუფლებას. ჩემი და ჩვენი თთვის.“
მერე გავქრად — ახალი ნომერი, ახალი ქალაქი, ახალი ცხოვრება.
სამი თვის შემდეგ, შუა ღამით მის შემოსვლა მომივიდა მისმა დედამ:
„ემა, მაპატიე. არ ვიცოდი. როგორც კი მივხვდი, რამდენად გირჩიე. მომეცი, თუ შეიძლება, ჩემი შვილიშვილი… სულ ერთხელ.“
გახედე ekranei ღვრივით. არც ვნម្បავი, არც სინანული. მხოლოდ მონუსხული კონტროლის დაბრუნება.
ხელით გადავაფარე მუცელი — ბავშვმა მსუბუქად მოძრაობა. ის იქ იყო. ჩემთან. აღარ იყო უხილავი ან „არა ვინამე“. უკვე მშობელი ვიყავი. და ყველაფერი შეიცვალა.
