როცა ლენა გაიცნო იგორი და დაქორწინდა, გადაწყვიტა: დედამთილთან ერთად ცხოვრება არასდროს! დედამთილი, მარინა, იყო მკაცრი და მომთხოვნი, მუდმივად ერეოდა ახალგაზრდა წყვილის ცხოვრებაში. ლენა ცდილობდა თავიდან აეცილებინა შეხვედრები და აშკარად გამოხატავდა, რომ დამოუკიდებლად უნდოდა ცხოვრება.
რამდენიმე თვე გავიდა. ლენა გადაინაცვლა თავის ბინაში, მაგრამ დაძაბულობა მათ შორის უფრო იზრდებოდა: მარინა ხშირად რეკავდა, დახმარებას ითხოვდა სახლში, ლენას კი ცივი და უდიდუბრივი უწოდებდა.
ერთ საღამოს, როცა ლენა მისას სტუმრობდა ქმარს, დაინახა მარინა კარზე — დაღლილი და მოწყენილი. აღმოჩნდა, რომ მარინამ ფეხი წაატეხა და დახმარება სჭირდებოდა.
ლენამ არ გაჩერებულა, დარჩა. ზრუნავდა დედამთილზე, ამზადებდა საჭმელს, წიგნებს კითხულობდა ხმამაღლა. ამ პერიოდში მარინამ უთხრა, რომ მარტოობა და განშორება მას დახშული და მკაცრი გახადა. ის ეშინოდა, შვილი დაკარგულიყო და ვერ ახერხებდა ემოციების სხვაგვარად გამოხატვას.
ლენა მიხვდა: მკაცრი ნიღბის მიღმა სიყვარულია და მზრუნველობა — უბრალოდ ყველას თავისი გზა აქვს.
მარინამ გამოჯანმრთელების შემდეგ გაუღიმა და თქვა:
— მადლობა, რომ დარჩი. შენ მასწავლე ნაზი რომ ვიყო.
ამის მერე მათ შორის გაჩნდა ნამდვილი კავშირი — არა კედლებით და ბრალდებებით, არამედ ურთიერთგაგებით და პატივისცემით.
