მე სუპერმარკეტზე ვმუშაობ უკვე ოცდაათი წელზე მეტია. ჩემი გამყიდველობა ერთიდაიმდელოდ დგას — ხალხი მიცნობს და მისალმობს. შრომა რთული, მაგრამ სუფთა. დროის მომენტში უამრავი ადამიანი მომივიდა — მეჩქარენი, გაბრაზებულები, ბედნიერები, სუსტად და ძლიერი. მაგრამ ერთ დღეს ჩემი ყურადღება ერთ ბებოს მიექცა.
ის საქართველოს დაახლოებით 70 წლის იქნებოდა. თითქმის ყოველდღე მოდიოდა, ყოველთვის ფრთხილად ჩაცმული და პატარა ჩანთით. რაღაც დისტანციაზე დადგა, როგორც არჩევდა — თუმცა არაფერს იყიდდა. თავიდან მეგონა, ხელს უღალატებდა — ახლა ასეთი დროა. მაგრამ დაკვირვებისას მივხვდი, რომ ის უბრალოდ უყურებდა. ვაშლები, პომიდვრები, ალუბალი, ფორთოხალი — და ყოველ ჯერზე ცარიელ ხელებით ტოვებდა მიწას.
ერთ დღეს ვეღარ მოვითმინე და ვკითხე:
😱 — ბებია, უკვე ერთი კვირაა, აქ დადიხართ, არჩევთ, მაგრამ მაინც არაფერს ყიდულობთ. ცოტა დავეხმარო?
მან შემომხედა, თვალები ჰქონდა მდინარის სიღრმის მდგრადი ამაოდ.
— შვილო, მე არაფერს ვიყიდი, უბრალოდ თვალს ვკრავ. პენსია მცირარია, მაგრამ აქ ყოფნა მიხარია. ხილი ძალიან ლამაზია და ყვავით სავსე. როგორც ადრე, სამხრეთში, როდესაც მეუღლე დამგზავნიდა, მე ყოველთვის ვეხმარებოდი. მაგრამ ახლა მარტო ვარ… მხოლოდ თვალწარმტაც კი მგონია.
გული მერევა. მივხვდი, რომ ის უბრალოდ არ დგას — ის ცოცხლდება ამ ფერებით, ამ სურნელებით… და უფრო ვეღარ დავნებდი.
მეორე დღეს გავუწიე სათავსო.
— მეხმარები მასე? ტომრები დააწყობ, გამყიდველობა დაალაგო და სანაცვლოდ — სასუსნავი მეტი?
ბებომ დაიბნა და თვალები დაემპიონდმ.
— მე უკვე მოხუცი ვარ, შვილო…
— მე კი მოთმინება მაქ — გავიღიმე.
ამის შემდეგ ის დარჩა. ერქვა ტაისია ივანოვანი. ყოველდღე ადრე მოდიოდა, ვაშლებს შლანგით მადნიდა და ფორთოხალს ისევ ადგილზე აწყობდა.
მყიდველებმა უყვარდათ. ერთი მომტანი შოკოლადს მოჰქონდა, მეორე — მადლობებით. თვალები შეაჟღარრნენ. არეულად დაიწყო.
ნახევარი წლის შემდეგ გარდაიცვალა. მეზობლებმა თქვეს — გულის შეტევა. მაგრამ მიძღებამდე მან ერთი ქალის დახმარებით შეძლო მიწერა:
“მადლობა, რომ ისევ აგრძნობინე დაცული. ეს ჩემი პატარა ბედოვშლობა იყო. გამიღე, რომ ჩავედი შენს ცხოვრებაში მშვიდად, მაგრამ გადავსულიყავი — არცოდნა. მაგრამ შენთვის მე ვიყავია ის შვილიშვილი, რომელიც არასდროს მყოლია.”
ახლა, როცა ვაშლებს ვადგენ, ყოველთვის ვიხსენებ. და ერთ ნივთს სასწრაფოდ ვტოვებ — ტაისია ივანოვანისთვის.
