მარკს, 10 წლის ბიჭს, ძალიან უყვარდა სადგურთან ახლოს დროის გატარება. ეს ხმაურიანი და სიცოცხლით სავსე ადგილი მას განსაკუთრებულად ეჩვენებოდა. ზოგჯერ მეგობრებთან ერთად მიდიოდა, მაგრამ ყველაზე ხშირად — მარტო. უყვარდა მესამე პლატფორმასთან მდებარე სკამზე ჯდომა, საშინაო დავალების შესრულება ან უბრალოდ მატარებლების ყურება და მომავალი მოგზაურობების წარმოდგენა.
იმ დღეს ყველაფერი ჩვეულებრივად დაიწყო. მარკი თავისი საყვარელი ადგილისკენ წავიდა, როცა უცებ რაღაც უჩვეულო შენიშნა: ლამპიონის ძირში ასფალტზე პატარა გოგონა იჯდა. ალბათ ოთხი ან ხუთი წლის იქნებოდა. გულში ძლიერად იჭერდა ერთ პატარა სათამაშო დათუნიას და მწარედ ტიროდა — ყურადღებას არავის აქცევდა.
მარკი დაიბნა, მაგრამ მიუახლოვდა — და სწორედ მაშინ მოხდა რაღაც მოულოდნელი 😲😲
გაგრძელება პირველ კომენტარშია 👇👇
— რატომ ტირი? მარტო ხარ?
გოგონამ პასუხი არ გასცა, უბრალოდ თავი გააქნია და თავისი სათამაშო უფრო მაგრად მიიხუტა. მარკი მის გვერდით ჩაიმუხლა:
— დაიკარგე? რა გქვია?
— სარა… — ჩაიჩურჩულა. — დედასთან ერთად ვიყავი… წავიდა ბილეთების საყიდლად და მითხრა აქ დავრჩენილიყავი. მაგრამ აღარ დაბრუნდა…
მარკმა წარბები შეჭმუხნა. უკვე ოცდაათ წუთზე მეტია სადგურზე იყო და არავის დაუნახავს ქალბატონი ბავშვთან ერთად.
— დედის ნომერი გახსოვს?
გოგონამ თავი დაუქნია და ცრემლიანი ხმით უკარნახა.
მარკმა ჩანთიდან თავისი ძველი ღილებიანი ტელეფონი ამოიღო — მშობლებმა „ყოველ შემთხვევისთვის“ მისცეს. ნომერი აკრიფა. რამდენიმე ზარი… და ქალი უპასუხა.
— ალო? — ქალის შეშფოთებული ხმა.
— გამარჯობა… თქვენი გოგონა ვიპოვე. ის სადგურზეა, მესამე პლატფორმასთან. მარტო არის და ტირის.
— ღმერთო ჩემო! — წამოიძახა ქალმა. — მხოლოდ ერთი წუთით წავედი ბილეთებზე… უცებ გაქრა! ყველგან ვეძებდი! დაცვასაც ვუთხარი!
— ის აქაა. ყველაფერი კარგადაა, — მარკმა უპასუხა. — მე მასთან ერთად ვარ.
რამდენიმე წუთში ქალი სირბილით მივიდა — ხელში ტელეფონი ეჭირა, თვალებში ცრემლები ჰქონდა. გოგონა გულში ჩაიკრა და იმეორებდა: „ბოდიში ჩემო კარგო… მაპატიე…“
როცა სიტუაცია ცოტა დაწყნარდა, ქალმა მარკს შეხედა:
— მადლობა. სულ რამდენიმე წამით დავტოვე… ალბათ სხვა მხარეს წავიდა… საშინელებაა. შენ რომ არ ყოფილიყავი… რომ რელსებზე გასულიყო… მადლობა, ნამდვილი გმირი ხარ.
მარკმა მხოლოდ მხრები აიჩეჩა. ცოტათი დაიმორცხვა, მაგრამ გულში უცნაური სითბო იგრძნო.
