უკვე რამდენიმე წელია კაფეში ვმუშაობ და ამ ხნის განმავლობაში ამ პატარა ქალაქის კუთხის ნაწილად ვიქეცი. ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავდა, მაგრამ ყოველთვის იყო რაღაც განსაკუთრებული.
განსაკუთრებით დამამახსოვრდა ერთი კლიენტი — დაახლოებით 65 წლის ქალბატონი, რომელიც თითქმის ყოველდღე მოდიოდა ჩვენთან. ხანდახან რამეს მიირთმევდა, ხანდახან კი უბრალოდ ყავის ფინჯანთან იჯდა, ჩაფლული ფიქრებში.
არავინ იცოდა მისი სახელი და ის თითქოს კაფეს ნაწილის მსგავსად გახდა.
იმ დღეს, როგორც ყოველთვის, მეორე ცვლაში ვიყავი — 14:00 საათზე. დავინახე ის — მოხუცი ქალბატონი, რომელიც კუთხის დიდ მაგიდასთან იჯდა. რაღაც რიგზე არ იყო. ჩვეულებრივ ფანჯარასთან ჯდებოდა, მაგრამ დღეს… ძალიან მარტოსულად გამოიყურებოდა.
მივედი და მივესალმე.
— გამარჯობა.
მის ხმაში ისეთი სევდა იგრძნობოდა, რომ მაშინვე მივხვდი — რაღაც მოხდა.
— რა გჭირთ? რატომ ხართ ასეთი მოწყენილი დღეს?
— დღეს ჩემი იუბილეა, და მარტო ვარ. ბავშვები და შვილიშვილები მოვიწვიე… მაგრამ ვერავინ მოვიდა. ყველას თავისი საქმე აქვს, მუშაობენ… ვერავინ შეძლო მოსვლა.
მძიმე გრძნობა დამეუფლა. ის მარტო იჯდა კაფეში მისთვის ასეთ მნიშვნელოვან დღეს.
— ეს ალბათ ძალიან გწყინთ? — ვკითხე ფრთხილად.
თავი დამიქნია და ფანჯარაში ჩაფიქრებული გაიხედა.
ვიცი, რომ ვერ შევძლებდი უბრალოდ გვერდით დგომას და ყურებას. რაღაც უნდა გამეკეთებინა. და უცბად იდეა გამიჩნდა.
— თუ გინდათ, სიურპრიზს მოგიწყობთ. შემიძლია შემოგთავაზოთ რაღაც განსაკუთრებული — როგორც ჩვენს ერთგულ კლიენტს.
დამაკვირდა ინტერესით.
— რას გულისხმობთ? — მკითხა, თუმცა ხმაში ჯერ კიდევ უნდობლობა იგრძნობოდა.
გავუღიმე.
— მოდით, ისე გავატაროთ ეს დღე, თითქოს თქვენთან სტუმრები არიან. იქნებიან ჩვენი თანამშრომლები, მეც დიდი სიამოვნებით გაგიწევთ კომპანიას.
მივმართე კოლეგებს მცირე შესვენებისთვის და ერთად მოვამზადეთ სუფრა. მოვრთეთ ყვავილებით, დავამატეთ დესერტები და სასმელები და გულით ვუპატიჟე.
მალე ქალბატონი გაცილებით კარგად იგრძნობდა თავს. დაიწყო ღიმილი, თვალებიც გაბრწყინდა. როცა ტორტის პირველი ნაჭერი გასინჯა, მისი თვალები ისე გაუნათდა, თითქოს პატარა გოგონა ყოფილიყოს.
