მინდა გაგიზიაროთ ჩემი ისტორია. ჩემი სახელი ბილია. ახლახანამდე ვიყავი დარწმუნებული, რომ ზღაპარში ვცხოვრობდი. ერთადერთი შვილი, რომელსაც დედ-მამა უსაზღვროდ უყვარდა.
მე გადავწყვიტე გავაკეთო დნკ-ტესტი ჩემს თექვსმეტე დაბადების დღეზე. უბრალოდ დაინტერესებით – როგორია ჩემი გენები, რამდენად სკანდინავიური ან კელტური ვარ, იქნებ ცოტა ეგზოტიკურიც არის.
არ მჯეროდა, რომ შედეგები ასეთივე აღმოჩნდებოდა.
და აი, მიღწეულ შედეგებთან ერთად წერილი მოვიდა. გავხსენი წერილი და გაშეშდი.
“მჭიდრო ნათესაობა აღმოჩნდა: დანიელი – ძმა (100% შესაბამისობა მამისა და დედის ხაზზე).”
ძმა? ეს შეცდომაა. მე ერთადერთი შვილი ვარ. ყოველთვის ვიქნებოდი. არ ვიცნობდი ადამიანს სახელად დანიელი.
მივწერე მამას.
— მამა, შეგიძლია თუ არა მოლაპარაკება? — ვკითხე მე.
— რა მოხდა, შვილო?
— გახსოვს, რომ დნკ-ტესტი გავაკეთე? დღეს პასუხები მივიღე… მამა, იცნობ ვინმე დანიელს?
მამა გათეთრდა.
— სად მოისმინე ეს სახელი? — ჩურჩულით თქვა ის, თითქოს ვინმეს ეშინოდა, რომ მოისმინეს.
ვუყვებოდი შედეგებზე. ის დუმდა.
— შვილო, მხოლოდ გთხოვ, არ უთხრა დედას. მყავს… რომანი, ბევრჯერ ადრე.
გავხედე, მაგრამ გული არ მარწმუნებდა. ის ამბობდა, მაგრამ ვერ განმარტავდა.
ვერ გავუძელი. დავწერე დანიელს. ის თითქმის მომენტალურად პასუხობდა.
„ბილი? ცოცხალი ხარ?! არ ვმჯერა… მახსოვხარ?“
მეორე დილით შევხვდი. დანიელი პირდაპირ შემხვდა.
— ბილი? — მკითხა ის, ღიმილით წამოდგომით.
მხოლოდ დავუქნიე თავი.
— გახსოვს ტბა ძველ სახლში? და სკრაფი ძაღლი? — წამოაყენდა ის უცებ.
— არა, — ვუპასუხე დაბნეულად. — ჩვენ ერთად არ ვცხოვრობდით. მე ახლახან გავიგე შენზე.
— შენ გამომიყვირე. მაშინ, ხანძარში. ჩვენი სახლი დაიწვა. ჩვენი მშობლები… ისინი ვერ გადარჩნენ. ჩვენ დაგვაშორეს. შენ აუარეს, მე – სხვა ოჯახში. მე არ მინდოდა კომუნიკაცია. მე გეძებდი.
— არა… — ჩურჩულით ვთქვი. — მე არ მომხრევია. მე ჩემი დედა და მამა მყავს ბავშვობიდან. ყოველთვის.
— არ გითხრეს ვინ არიან ისინი რეალურად? — ჩუმად მკითხა.
გამოვედი იქიდან, როგორც სიზმარში. არ ვიცოდი რას დავიჯერო.
მაგრამ მეორე დღეს, როდესაც მშობლები არ იყვნენ, გადავწყვიტე. შევიპარე მამაჩემის კაბინეტში და დავიწყე დოკუმენტების გამოძიება.
დავიპყარი ისინი. ძველი სასამართლო სარჩელები. ხანძრის შესახებ. სახლში, სადაც მე და დანიელი ვცხოვრობდით. და ჩემს მშობლების ხელმოწერები – შენობის მეპატრონეები.
არასწორი წნევის გამო, რომელიც ისინი არ სჭირდებოდათ, ხანძარი გაჩაღდა. ჩვენი მშობლები გარდაიცვალნენ. ხოლო მე… მე ისინი ვეღარ დავაბრუნე. არა სიყვარულით. არამედ, რომ ნიშნად ტყვეები დაიხუროთ. რომ საკუთარი თავი ვიხსენო.
შუადღეზე ჩამოვედი. გაზეთი რომ სნორთივართ იმ ხანძარზე მინდოდა.
— მამა, შეგიძლია თქვა ამის შესახებ? — შევანიშნე სტატიაზე. — შენ, ხომ, მფლობელი იყავი?
მამამ ისევ გათეთრდა.
— რა საჭიროა ძველი რამეები? ეს უკვე მოხდა. უბედური შემთხვევა.
— მე შევხვდი მას, ვინც გადარჩა. დანიელს.
დუმილი. ხმა. ყველაფერი ნათელია სიტყვებით.
ჩავუვარი ოთახში, გადავიღე თავისი ნივთები და წავედი. ქუჩაში დანიელი მელოდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ წინ გზა მთელი სიცოცხლის განმავლობაში იყო, ვიცოდი, ვისთან გავატარებ მას.
თან, ვინც ნამდვილად ნაწილი ვარ.
