როცა contractions-ით საღამოს სამშობიაროში მივედი, ჩემი მეუღლე და მე მოუთმენლად ველოდით ჩვენი მეოთხე შვილის დაბადებას. იმ დროს ჩვენი ოჯახი უკვე „იმედგაცრუებულად დიდი“ იყო.
ჩემი მეორე და მესამე ბიჭები ტყუპები არიან, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენს ოჯახში ტყუპები არ ყოფილა. შემდეგ ორსულობაზე ყველაზე ხშირი ხუმრობა იყო: „თუ ისევ ტყუპები არიან?“
ბებიები და ბაბუები ძალიან გაოცდნენ და დასაწყისში დიდად დაგვეხმარნენ. ულტრაბგერით მეორე სკრინინგზე გავიგეთ, იყო თუ არა ისევ ტყუპები.
მაგრამ არა – მეოთხე „ნინჯა“ მარტო მოვიდა. ბოლოს ყველაფერი დამთავრდა. დამაბინავეს ერთკაციან კერძო პალატაში, რომელიც მე და ჩემმა მეუღლემ წინასწარ გადავიხადეთ.
რამდენიმე საათში ბავშვი გამომიტანეს საჭმელად. რამდენიმე წუთში ჩემთან პალატაში შემოვიდა მთავარი ექიმი და შეშფოთებული სახით მითხრა: „პრობლემა გვაქვს…“
დღეს დილით 18 წლის გოგონამ შვილი გააჩინა, დაწერა უარი ბავშვის მიღებაზე, გამოიძახა ტაქსი და სამშობიაროდან წავიდა.
მშობიარობის შემდეგ ძლივს დადიოდა, მაგრამ ერთი წუთითაც აღარ უნდოდა დარჩენა. მოგვიწია მისი გაშვება.
ბავშვი ძალიან ლამაზია და ჯანმრთელი. ვიცი, რომ ძალიან გინდოდა ტყუპები. – ვიფიქრე, იქნებ შენ წაიყვანო ეს ბავშვი?
– შეგვიძლია ჩავთვალოთ, რომ შენ გააჩინე… – უბრალოდ არ მინდა, რომ ბავშვი ობოლთა სახლში წავიდეს. რა ცხოვრება ელის მას? მტკივა გული… რა თქმა უნდა, ეს არალეგალურია.
შეგიძლია ოფიციალური გაშვილების პროცესი დაიწყო, მაგრამ ამას თვეები სჭირდება და გარანტია არ არსებობს. – და ამ ხნის განმავლობაში ბავშვი ობოლთა სახლში იქნება.
საბედნიეროდ… სიმართლე რომ ვთქვა, შოკში ვიყავი… კარგად ვიცნობდი მთავარ მედდას, ლიუბოვ სტეპანოვნას. ძალიან სასიამოვნო და მეგობრული ქალი იყო. სამშობიაროს გარეთაც ვსაუბრობდით.
ალბათ ამიტომაც მომიახლოვდა ამ „სრიალა“ წინადადებით.
