დედა ჩემთვის ყველაფერი იყო. როცა იმ ქალზე დავქორწინდი, რომელიც მიყვარდა, დედამ დიდი თანხა გვაჩუქა – გაყიდა მიწა და თავისი დანაზოგი მოგვცა. სწორედ მის წყალობით შევძელით ბინაში შესვლა კიევის გარეუბანში.
შემდეგ ცხოვრება თავის მხრივ წავიდა: სამსახური, საქმეები, გადასახადები, კლიენტები. ერთ დღეს ვერც კი გავაცნობიერე, რომ დედას დაბადების დღე ჰქონდა. მხოლოდ სამი დღის შემდეგ მივხვდი – და საკუთარ თავზე გავბრაზდი.
დავბრუნდი მის სახლში დაუყოვნებლივ – ვიყიდე უზარმაზარი თაიგული, ფული კონვერტში ჩავდე და გზას დავადექი.
მაგრამ სახლი ბნელოდა. ზარი დავრეკე, დავაკაკუნე, კინაღამ კარი შევამტვრიე.
– შვილო, აქ რას აკეთებ? – მომესმა უეცრად ზურგს უკან.
მოვიხედე – დედა იდგა იქ, პურის ნაწილით ჩანთაში.
– დედა! გირეკავდი, მაგრამ არ პასუხობდი!
– ტელეფონი ჭაში ჩამივარდა – მხრები აიჩეჩა. – მოვიტანე შესაკეთებლად… მაგრამ მაინც რად მინდა?
– დედა, მე… შენი დაბადების დღე დამავიწყდა.
მან გამიღიმა.
– მთავარია, რომ აქ ხარ. შემოდი, მაქვს ტორტი, ჩაის გავაკეთებთ.
არაფერი დამწამა, არ მკითხა, რატომ გამახსენდა სამი დღის შემდეგ. ჩაის მისხამდა, მეუღლეზე, სამუშაოზე, ცხოვრებაზე მეკითხებოდა.
ჩუმად ჩავუდე კონვერტი ფულით ჩანთაში.
როცა წავედი, გისოსიდან მიქნევდა ხელს – და უეცრად მივხვდი: ყველაფერი, რაც მაქვს, მის მხრებზე დგას.
და შევპირდი საკუთარ თავს: ახლა უკვე ამ მხრებს უნდა ეძინოს.
